Ο Λέο, υπάλληλος σε μεγάλο εκδοτικό οίκο, παραιτείται μετά τον θάνατο των γονιών του και αφού ρευστοποιήσει την τεράστια περιουσία του μεγαλοκατασκευαστή και σοσιαλιστή πατέρα του, αποσύρεται στη Μεσόπολη, μια ήρεμη επαρχιακή πόλη...

Η Αργυρή ταξιδεύει με το τρένο προς το Παρίσι για να συναντήσει μετά από σαράντα τέσσερα χρόνια τις αδερφές της! Ο λήθαργος την τυλίγει απαλά σαν πέπλο και αφήνεται στον άυλο κόσμο του νου της που την πηγαίνει στην χιλιοτραγουδισμένη Θράκη, στη Θράκη την αθάνατη με τους θρύλους της τους μυθικούς...

Να σε έβλεπα ήθελα, να έχεις μια ελπίδα στολισμένη με χρώματα και να τεντώνεται η φαντασία σου ως τους τόπους που δεν ξεφεύγουν, καθώς λαχανιάζεις προς τις αυλές και τις πύλες, τις ανάστατα ενθουσιώδεις...

Ο Πέτρος κοίταξε τη θάλασσα...

Ζώντας στο χωριό δεν γίνεται να ξεφύγεις από το μαντρί που χτίζουν τα μάτια, τα αυτιά και το στόμα του κόσμου· αυτά σε κανακεύουν, σε ταΐζουν, σε ντύνουν, σε αναθρέφουν, χεράκι χεράκι σε μαθαίνουν την πρώτη σου περπατησιά...

Τρία ζευγάρια φίλων από περιοχές της Αττικής διοργανώνουν μια μικρή απόδραση Σαββατοκύριακου στο χιονισμένο όμορφο Πήλιο...

-

Το απόλυτο αισθηματικό μυθιστόρημα που εξυμνεί την ανιδιοτελή αγάπη...

-

Εἶνε μιὰ γοργή, ἀλλὰ δραματικωτάτη ἐρωτικὴ ἱστορία μιᾶς μικρῆς μὰ φλογερῆς ἀριστοκράτισσας, ποὺ ξετρελαίνεται γιὰ ἕναν νέο τοῦ λαοῦ, ἕναν ὡραῖο «ποπολάρο», ἀλλὰ ποὺ τὸν ἐγκαταλείπει ἐρωτευμένο, ἀφοῦ ἔπαιξε λίγο μαζί του σὲ μιὰ ἐξοχή, γιὰ νὰ πάρ ἕναν ἄλλον ἀπὸ τὴν τάξη της...

Δέχτηκα με ευχαρίστηση τα σκαμπίλια του πρωινού βοριά...

«Τούτο το σπίτι το φτωχό και το μικρό είναι για μένα το ίδιο με τ’ άλλο, το παλάτι που ’χε τις κολόνες τις χρυσές στα πόρτεγα και τη βαλερέικη άρμα με τα λιοντάρια πάνω από κάθε πόρτα...

Αλαφιασμένη κοιτώ και δεν αναγνωρίζω κανέναν και τίποτε...

Το πέπλο της νύχτας σκέπασε ακόμα μία φορά το Βασίλειο του Έλμερεστ και οι Καμπίσιανς κοιμούνται ήσυχοι στο χωριό Κάμπους...

Η Ολίβια βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια ζωή που δεν επέ­λεξε...