Περπάτησε πάνω στα χαλάσματα του βομβαρδισμένου σπιτιού της...

21ος Αιώνας...

-

Μπορεί ένα ολότελα ανόητο ατύχηµα µε κατάληξη το νοσοκοµείο και έπαθλο µερικά κατάγµατα να σου αλλάξει τη ζωή έτσι όπως δεν φαντάζεσαι; Ο ήρωας, έχοντας µπει γερά στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του, µε κατεστραµµένα την επαγγελµατική καριέρα και τον οικογενειακό βίο, κατορθώνει εντελώς επιπόλαια και χωρίς ιδιαιτέρως µεγάλη προσπάθεια να µπλέξει µε επικίνδυνα κυκλώµατα λαθρεµπορίας και αρουραίους που τα στηρίζουν...

"Δεν περιμέναμε ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί...

Ίσως, σ΄΄ αυτή την παράσταση που όλοι παίρνουμε μέρος, ακόμη να μην έχουμε αποστηθίσει σωστά τον ρόλο μας και η αλήθεια, σιωπηλή απέναντί μας, να στέκει και να μας χλευάζει...

-

Μια γυναίκα ανακαλύπτει την κρυφή ζωή του συντρόφου της από το προσωπικό του ημερολόγιο, από διάφορα ευρήματα στα συρτάρια του γραφείου του και από το ιστορικό του υπολογιστή...

Τα συναισθήματα και οι σκέψεις της συνείδησης του δημιουργού μπορούν να εντοπισθούν τις νύχτες σε γλυκά ή αλμυρά νερά, σε λίμνες του εσωτερικού και του εξωτερικού, σε έλη προηγούμενων δεκαετιών, σε γερμανικά ποτάμια και δέλτα...

Η γη στον Κάτω Κόσμο βράζει. Είναι Τετάρτη.

Ένα δαχτυλίδι αντίκα αγορασμένο στην Αμβέρσα του Βελγίου, έφερε τη χρονολογία 1-1-28...

O χρόνος δεν είναι παρά µια ψευδαίσθηση κι ο θάνατος ένας µονόδροµος στον οποίο µας σπρώχνει η ζωή...

Ποια σχέση έχει ο νεαρός Θεσσαλονικιός αφηγητής με τον Παριζιάνο κομουνιστή ζωγράφο Μπορίς Τασλίτσκι; Πόσο αληθινή είναι η ιστορία που διηγείται ο Αθηναίος αριστοκράτης παραμυθάς; Ένα συνταρακτικό προσκύνημα, μια μυστική τελετουργία στη μνήμη του Βιτάλ, ενός Εβραίου της Θεσσαλονίκης...

Όλα ξεκινούν από ένα μικρό μέρος κάπου στην Ελλάδα και καταλήγουν στην πρωτεύουσα...

Έτσι έγινε και άρχισα να την ξετυλίγω, ώρα με την ώρα και λεπτό προς λεπτό -μέχρι τέλους-, την εικόνα του φίλου μου του Λουκ, που από τα πέντε του είχε την κοψιά του μαφιόζου Κορλεόνε -όπως διαδίδανε στη γειτονιά- και που τότε αυτό ακουγότανε στ’ αυτιά μου σαν μεγάλο κομπλιμέντο, καθώς, χωρίς να ξέρω ποιος είναι ο Κορλεόνε, ήθελα κι εγώ, ο Μανώλο Καρθαγένης, σαν κολλητός του, πολύ να του μοιάσω...