"Κοίτα, μαμά, αστραπές!" ούρλιαξε η Μόνικα βλέποντας τα ηλεκτρικά πλοκάμια να καψαλίζουν ουρανό και θάλασσα....

Ήξερε ο Νικολής πως ο καπετάνιος δεν είχε ιδέα από στεριανές μηχανές, από τροχοφόρα, μονάχα με άξονες και προπέλες έκανε τις δουλειές του πενηνταπέντε χρόνια τώρα, από τα δώδεκα του μέσα στο γριγρί, μες στο Ανάργυρος, μες στο Ιωάννης, ύστερα σ έναν μπάτη εξάμετρο και τα τελευταία σαράντα στο Δεσποινιώ που απόμεινε η μόνη του παρηγοριά στη ζωή, μαζί ταξιδεύανε με όλους τους καιρούς, αβύθιστο σκαρί το Δεσποινιώ, όχι σαν τα τσόφλια τα καινούρια, όργωνε το Αιγαίο και το Ικαρία, οχτώ και δέκα ώρες δρόμο από το αγκυροβόλι του για να ρίξει τα παραγάδια, ο Πέτρος τρόμαζε και μόνο στη σκέψη, θωρούσε τον καπτάνιο ανάσκελα, τώρα ούτε φουρτούνες ούτε μπουνάτσες· άμα δώκει καμιά μέρα εννιά μποφόρια και το κούσεις, κατέβα στο μόλο να σε πάω μια βότα· πώς θα βγούμε με το απαγορευτικό καπετάνιε, δε θα μας οταματήσουνε αυτοί; Δίπλα σου είναι η Καταδίωξη....

"Το πέμπτο γένος" θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επίκαιρο, γιατί εκφράζει την γραφειοκρατική εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας, με κάποια δόση υπερβολής, χρήσιμη όμως για να καταλάβουμε τον παράλογο δρόμο που ακολουθούμε έχοντας μετατρέψει τις αξίες σε σκοπιμότητες....

Η νεαρή δημοσιογράφος Χριστίνα Χύτα φτάνει στον αρχαιολογικό χώρο της Πέτρας ελπίζοντας ν αφήσει για λίγο πίσω της τα προβλήματα που ταλαιπωρούν την οικογένειά της τα τελευταία χρόνια, αλλά και την εσωτερική σύγκρουση που υφίσταται η ίδια μετά από ένα πρόσφατο χωρισμό....

- Τι μπορεί να είπαν ο Κ....

Το ίδιο βράδυ τηλεφώνησε στους γονείς της για να τους ανακοινώνει ότι σκόπευε να παρατείνει την παραμονή της στη Ρώμη και πως δεν θα κατέβαινε στην Ελλάδα για τις καλοκαιρινές της διακοπές, όπως συνήθιζε τόσα χρόνια....

-...

"Ανεβαίνω τα σκαλιά, φτάνω στο δεύτερο όροφο, χτυπώ το κουδούνι....

-...

-...

Η Νέα Κύζικος έχει στη μια της άκρη το στρατόπεδο, στην άλλη το νεκροταφείο....

Ο Ιάσων, παρά τη φαινομενική ακινησία, παρά τη ρουτίνα που σκέπαζε σαν προστατευτική κουβέρτα τις προθέσεις του και τους στόχους του Γραφείου Ενημέρωσης, ήταν εν γνώσει του γεγονότος ότι είχε μια καρέκλα στην οποία καθόταν, αλλά πάνω σ αυτή την καρέκλα, μέσα σε τούτο το γραφείο, ένιωθε ότι βρισκόταν σε άλλο πλανήτη, ότι ένα αστρικό φως φώτιζε τα πάντα, ότι ο ίδιος ήταν απρόσωπος και πάνω απ αυτή την καρέκλα παρατηρούσε και θεωρούσε τα πάντα που συνέβαιναν γύρω του, ως εν τη απουσία του....

Περιέχεται η νουβέλα "Η δουλειά μου ως γυμνό μοντέλο" και τα διηγήματα "Να βάλεις την ομορφιά στο σπίτι σου, να ησυχάσεις", "Τα φώτα της Λεμονιάς", "Η Κορίνα", "Ένας συνταξιούχος αστυνομικός" και "Ένα όχι που μου ανέβασε το ηθικό"....

Η Αντιγόνη ως αντιηρωίδα....

Ένας νεαρός με τον σκύλο του, μια σχεδόν υστερική Νεοελληνίδα μητέρα με τον γιο της, μια γηραιά κυρία με τον αόρατο σύντροφό της, ο Γάλλος ακαδημαϊκός με την Πελοποννήσια αρραβωνιαστικιά του, οι σιωπηλοί μετανάστες, δύο χαρακτηριστικές Αγγλίδες τουρίστριες, μια φαμίλια τσιγγάνων που κατευθύνεται σε κοντινό πανηγύρι και το μοιραίο ζευγάρι....