Χειμωνιάτικα, ομιχλώδη Γιάννινα του 1975...

Πόσο μακριά, αλήθεια, μπορεί να φτάσει κάποιος χωρίς να καεί; Η ηρωίδα –όπως ακριβώς και η μύγα– είναι παγιδευμένη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι...

Αύγουστος 1981, ο σκιώδης σύλλογος «Ελλήνων Ήθος» πραγματοποιεί την ετήσια μάζωξή του στο ξενοδοχείο Απόλλων...

Το «Σκιές Χωρίς Ανθρώπους» δεν είναι ένα βιβλίο για τους «αληθινούς» και τους «ψεύτικους» πρόσφυγες...

Σε έναν κόσμο όπου υπάρχει ακόμη μαγεία...

Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που φιλοδοξεί να απαντήσει στα πιεστικά κυρίαρχα θέματα της εποχής...

Τριάντα μικρά διηγήματα γεμάτα αναμνήσεις και νοσταλγία...

Πέρασμα μέσα από το χρόνο, μέσα από τον πόνο...

ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ, ήμουνα συνεσταλμένη, δε μιλούσα με αγνώστους, το απέφευγα, μόνο στη θάλασσα ξανοιγόμουν, εκεί έβρισκα και το θάρρος και τα λόγια και τις λέξεις, μιλούσα καθαρά, μελωδικά, τραγουδιστά, σαν το πουλάκι της αυγής πάνω στο σύρμα, και ένα μικρό ψεύδισμα που είχα χανόταν, και ένα τραύλισμα και μια ταχυλογία της ντροπής και αυτή χανόταν, την έπαιρνε το κύμα μακριά, αλλά όχι στον αγύριστο, γυρνούσε μετά μαζί μου στο σπίτι, με ακολουθούσε με το βρεγμένο μαγιώ της και την πετσέτα, κρεμόταν πάλι με το μανταλάκι στα χείλη και στη γλώσσα μου, και κολυμπούσα με τις ώρες, εδώ, σε αυτήν τη Μυτίτσα, σε αυτά τα βράχια έμαθα να κολυμπώ σχεδόν από μόνη μου, μικρή μπήκα στα νερά, έπεσα από το βράχο και αυτό ήταν όλο...

Ένα στυγερό έγκλημα...

Η Αριστέα έμαθε από νωρίς να αγωνίζεται...

Μια μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια καταφέρνει να αλλάξει την πορεία και την εξέλιξη (δηλαδή τον ρου της Ιστορίας) σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα...

Ιστορίες σχεδόν αληθινές για γονείς που, μετά το διαζύγιο, χώρισαν κι από τα παιδιά τους...

Άνθρωποι που βρίσκονται σε αδιέξοδο, άνθρωποι που κακοποιούνται, άνθρωποι που αυτοκαταστρέφονται...

Έπειτα από τις ανατριχιαστικές στιγμές που βίωσαν στον λόφο του Πεφωτισμένου, ο Έριον Φόρσον και η Αθάιαν Χέβενλορντ, όμηροι του πανίσχυρου ψυχοδαίμονα, θα βρεθούν αντιμέτωποι με μεγαλύτερες προκλήσεις που ούτε καν έχουν φανταστεί...