Είναι ο έσχατος χρόνος ενός «ηλικιωμένου παιδιού» που πιέζει επιτακτικά για το χάραγμα στο χαρτί των αναμνήσεων και των πληροφοριών που κουβαλάει στους ισχνούς ώμους του οκτώ ολόκληρες δεκαετίες σχεδόν...

Στο τρίτο του βιβλίο, ο Μωρίς Σιακκής δεν ασχολείται με τη μουσική...

Η Αθήνα τη δεκαετία 1960-1970 είναι μία πρωτεύουσα των αντιθέσεων, των κοινωνικών διαφοροποιήσεων και των δομικών μεταβολών, που ολοένα κλυδωνίζουν τη συλλογική ισορροπία...

Παρίσι 1986...

-

Εφαλτήριο της συγγραφικής αυτής κατάθεσης σκέψεων, πληροφοριών και συναισθημάτων, υπήρξε η αγάπη μου για τα παιδιά και για τα ζώα...

«Προθάλαμος» ακριβώς αυτή ήταν η λέξη που πάσχιζε τόση ώρα να ξεμπλέξει και να ξεπηδήσει από τις ίνες του εγκεφάλου του, ήταν σίγουρος πως είχε ένα «θήτα» μέσα της, θάνατος, θεός, θόλος, όχι είχε κι ένα ρο, θαλπωρή, θάρρος, ραθυμία, τελικά προθάλαμος, αυτή ήταν η λέξη, προθάλαμος, προθάλαμος τίνος όμως, δεν έχει σημασία, ίσως υπήρξε ένας άλλος προθάλαμος για να οδηγηθούν εδώ, ίσως είναι ο προθάλαμος ενός άλλου προθαλάμου που θα τους οδηγήσει κάπου αλλού, κάπου παραπέρα, αλλά τι σημασία έχει, σημασία έχει ότι σκέφτηκαν και οι δύο την ίδια λέξη, άρα είχαν σκεφτεί σωστά, όπως επίσης σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να μείνουν εδώ, δεν ήταν βέβαια σαν τα σπίτια που είχε ονειρευτεί, αλλά τότε ήταν μόνος, μπορούσε να ονειρεύεται ό,τι ήθελε, τώρα έπρεπε να κάνει άλλα όνειρα, κοινά, είναι εγωιστικό σκέφτηκε να κάνεις όνειρα μόνος του, άσχετα αν πίστευε ότι ήταν μάταιο να κάνεις όνειρα με άλλους...

Ο θηρευτής των ψυχών...

Στη μουσική πρωτεύουσα της Αμερικής,το Νάσβιλ, η Έλενα και ο Τζορτζ θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, για ένα νέο ξεκίνημα… Υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες στον έρωτα; Το βράδυ που η Έλενα Στεργίου κατακτά την κορυφή στη μουσική καριέρα της, βλέπει τον κόσμο γύρω της να γκρεμίζεται, καθώς ο αρραβωνιαστικός της την εγκαταλείπει λίγους μήνες πριν από το γάμο τους...

SCRIPTA MANENT...

Σε κάποια μέρη το παρελθόν δεν πεθαίνει ποτέ...

-

«Ο σκοπός της γυναίκας είναι ο γάμος κι η οικογένεια...

Πώς είναι άραγε να χαρακτηρίζεσαι «κακή νοικοκυρά, μέτρια μαγείρισσα, τουρίστρια μάνα», στα πενήντα-φεύγα σου, όταν ακόμα κι αν το θέλεις είναι πολύ αργά για να αλλάξεις εν κινήσει; Όταν η κόρη σου σού τη λέει γιατί είναι στο τέλος της εφηβείας (17), ο γιος σου σού τη λέει γιατί είναι στην αρχή της εφηβείας (14), ο άντρας σου, που σου έχει πει όλα τα παραπάνω σε παρατάει γιατί είσαι όλα τα παραπάνω, κι εσύ που δούλευες σε τσίρκο μέχρι προχθές μένεις σόλο αρκούδα να φέρνεις βόλτα τα παιδιά και τα καθημερινά τους δράματα, το σπίτι και τη λάτρα του, τα πλυντήρια, τα μαγειρέματα, τα κουζινικά και τα εξωκουζινικά, φίλες, φίλους, (ψιλο)δουλειές και το ζοφερό “Club27”, που ασχολείται μόνο με καλλιτέχνες οι οποίοι έφυγαν από τη ζωή νέοι… Ειλικρινά, αν δεν ήμουν η Σόνια, η εν λόγω πενήντα-φεύγα μητέρα των δύο εν λόγω παιδιών, άρτι χωρισμένη, πρώην καλλιτέχνιδα του τσίρκου και νυν ταχυδακτυλουργός, αν δεν είχα μια «ηλίθια» αίσθηση του χιούμορ και φίλες με αντίστοιχη αίσθηση του χιούμορ, δεν έχω ιδέα πώς θα απαντούσα σε αυτές τις ερωτήσεις...

Η Ζωή ήταν μόλις δεκαοχτώ χρονών, όταν έχασε τους γονείς της κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες...