Ο Πάρις, επιτυχημένος δικηγόρος, ζει ανέφελα με τη γυναίκα του και τις κόρες τους...

Τη νύχτα που σε εγκατέλειψα, η δική μου ζωή σταμάτησε...

Τρεις αδελφές πολύ διαφορετικές μεταξύ τους...

Η αράχνη! Όλοι, σχεδόν, την λογαριάζουν για έντομο μα δεν είναι παρά κοντοσυγγενής του σκορπιού...

Παιδικές ασθένειες ήταν ο τίτλος που είχα δώσει αρχικά στο μυθιστόρημα αυτό...

Δύο άγνωστοι απειλούν με μαχαίρι και πιστόλι τον Παράσχο...

«ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΒΡΟΧΗ;» «ΤΙ ΓΝΩΜΗ ΕΧΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ΒΕΡΙΚΟΚΟ;» «ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ ΚΡΥΦΑ ΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ;» Τρεις ερωτήσεις, μία πτήση στο παρελθόν και ένα δαχτυλίδι με ένα σκοτεινό μυστικό που χτίζεται μέσα στο Τείχος του Βερολίνου...

Το γλυκό δηλητήριο περιγράφει τη ζωή έξι γυναικών...

Ο κηπουρός, ένα όμορφο και θλιμμένο αγόρι, συναντά τη Λίζα στην ηλικία των δώδεκα χρόνων...

Με αφορμή την απονομή του παγκόσμιου βραβείου ποίησης στον Γάλλο ποιητή Μισέλ Ζερμαίν, διοργανώνεται μια μεγαλειώδης γιορτή...

Δακρυσμένα Χαμόγελα...

Εγώ λιώνω από την επανάληψη μιας αργής ζωής, από την πλήξη της τεμπελιάς σε μια ακίνητη ζωή στην επαρχία, από τη ματαίωση κάθε προσπάθειας, κι εσύ δίνεις σάρκα και οστά σε κάθε λέξη μου...

Παλιά θυμάμαι, όταν επιστρέφαμε από κάποια εκδρομή το βράδυ, τα φώτα του αυτοκινήτου μάς αποκάλυπταν έναν μαγικό κόσμο, αλεπούδες, λαγοί και άλλα τετράποδα έπαιρναν μιαν εξωτική θωριά όπως τα περιέλουζε το φως του αυτοκινήτου...

«Και ο ψωραλέος ο απίστευτος ο καυχησιάρης στ᾿ αυγά του δεν κάθεται μοιράζει φυλλάδια τυπώνει βρισιές φτύνει τον εχτρό του το φίλο του χωρίς διάκριση καυγαδίζει με όλους όπου πηγαίνει αφήνει φαρμάκι δεν υπάρχει κακία που να μην την ξεστόμισε δεν υπάρχει γωνιά που να μην έσταξε το ύπουλο μίσος του μόνος του βελονιάζει και κεντρίζει το άχτι του ξεκλειδώνει συρτάρια για να μάθει τ᾽ ανήκουστα κλέβει χειρόγραφα φωτογραφίες και γράμματα αρρωστημένη συνείδηση που δεν ησυχάζει ποτέ αν δε βρει να καρφώσει το ανύποπτο θύμα του της προσβολής που φαντάστηκε το ψεύτικο είδωλο στήνει αδιάκοπα μιας αγιάτρευτης πληγής που μολύνθηκε γάγγραινα αν μπορούσε θα σκότωνε με τα λόγια μονάχα μα το θάρρος τού λείπει να χτυπήσει μ᾿ εύστοχη σφαίρα το στόχο του του λόγου τ᾿ ανδρείκελο η θηλιά που κρεμάει τον αντίπαλο νοερά δεν του φτάνει δεν τολμάει να σκοτώσει στ’ αλήθεια και βαράει όπου τύχει κι όποιον πάρει της λέρας το βόλι»...

Ένα τετράδιο με κίτρινες από τον χρόνο, κρυφές σελίδες βρέθηκε μέσα στο σκουριασμένο σεντούκι...