Οι πτήσεις και οι πτώσεις, έχουν την ίδια ρίζα… Ο Άνθρωπος, συνήθως πετάει στα σύννεφα...

Είναι αχάριστοι βλέπεις οι άνθρωποι, πολύ αχάριστοι...

Βρισκόμαστε στα 1775 και ο μοναχός Κοσμάς, με καταγωγή από την Αιτωλία, περιοδεύοντας στον τουρκοκρατούμενο ελληνισμό, όπου κηρύττει την αναγκαιότητα των σχολείων, περνά και από τις «ποδιές του Χολομώντα»...

Παράδεισος είναι οι άνθρωποι...

Ο Ρεστ, ένας µαλθακός εργένης, αναζητά το βαθύτερο νόηµα της ζωής του σε έναν φουτουριστικό κόσµο όπου οι Μηχανές, τα απόρθητα υπόγεια κάστρα της τεχνοεπιστήµης, κυριαρχούν κάτω από τη ζούγκλα της Αµηχανίας...

Καλοκαίρι 1966...

Αναστατική έκδοση, όπως δηλαδή την είχε εκδώσει ο ίδιος το 1943...

Στα διηγήματα αυτού του βιβλίου θα συναντήσετε τη γοτθική ατμόσφαιρα, τη γοητεία του σκοταδιού, τον έρωτα και τον ρομαντισμό, τη λυρική γλώσσα, γραφικούς δανδήδες και εύθραυστες δεσποσύνες, επαύλεις, κεριά, φορέματα και άμαξες, όλα ωστόσο κρυψώνες για τη σήψη της κοινωνίας, την παρακμή του ψυχικού πλούτου, τις επιφανειακές σχέσεις συμφέροντος, τις προδοσίες, τις δολοφονίες και τις εμμονές, όλα καλά κρυμμένα κατακάθια κάτω από το πέπλο του καθωσπρεπισμού και της αριστοκρατίας...

Μια σπονδυλωτή µυθιστορηµατική αφήγηση που αφορά τη ζωή τριών γενιών καλλιτεχνών: Το Λενάκι που το σκάει απ’ τη Ροδίτσα Φθιώτιδος µ’ έναν µπουλουκτσή, για να τραγουδήσει στα θεατρικά µπουλούκια, η κόρη της, Κάλλι, που γίνεται µεγάλη ηθοποιός του θεάτρου, και η εγγονή της, η Ελένη, ηθοποιός των ηµερών µας...

Πού θα μας πάει το καράβι αυτή τη φορά; Ως πού θα μας ταξιδεύσει αυτή η -λαξευμένη στο χέρι- καραβέλα που χαϊδεύει τα κύματα; Πού θα τη φέρουν οι αληγείς άνεμοι του Ισημερινού και τα ρεύματα που γεννιούνται στα σπλάχνα του Ωκεανού; Ο καπετάνιος αποφασίζει πού θα πάει το καράβι, αλλά ο παραμυθάς θα αποφανθεί τελικά πού πήγε ή πού έφτασε… Και αυτή τη φορά, ο Δημήτρης Σαρρής, θα μας ταξιδέψει στη Λατινική Αμερική! Αφηγητής μας στη μακρινή αυτή πλεύση, το Ουιραπουρού, ένα μικρό πουλί, το «μαγεμένο πουλί», με τον κοκκινωπό λαιμό και τις λευκές κηλίδες, που στολίζει αέναα με το τραγούδι του τα δάση της Αμαζονίας και εξευγενίζει τις ψυχές...

Κατά την τελευταία εικοσαετία του 17ου αιώνα, σε μια περίοδο όπου καμία χώρα της Ευρώπης δεν είναι σίγουρη για τους φίλους ή τους εχθρούς της, η ατμόσφαιρα θυμίζει πυριτιδαποθήκη…

-

Πώς βρέθηκε μια συλλογή γραμματοσήμων που εκδόθηκαν μεταξύ 1938-1941 στα χαρτιά της Δήμητρας Αγγελίδου; Ποιοι τη συνέλεξαν και ποιοι ταξινόμησαν τα γραμματόσημα; Η τύχη της συλλογής αντανακλά τη στιγμή που συναντήθηκαν η Δήμητρα Αγγελίδου, νεαρή φιλόλογος, και ο Χέλμουτ Έγκελχαρτ, αξιωματικός της Βέρμαχτ, στη Θεσσαλονίκη, τον Μάιο του 1941...

Η πολιτεία (δεν κατονοµάζεται στο κείµενο) επιζητεί να παγιδεύσει τους ηλικιωµένους...

Μια αλήθεια που κάποιοι δεν θα μάθουν ποτέ...