Τι μπορεί να κρύβει άραγε ένα γράμμα; Λόγια που ίσως δεν μπορείς να πεις, συναισθήματα που δεν έχεις άλλο τρόπο να εκφράσεις...

Το κενό βιώνεται πότε ως έλλειψη και πότε ως κάθαρση...

Σκλάβοι γεννηθήκαμε και πολεμούμε όλη μας τη ζωή να γίνουμε ελεύτεροι...

Το δραματικό οδοιπορικό μιας εβραϊκής οικογένειας στις ζοφερές στιγμές του εικοστού αιώνα...

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Σκιάθο, στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η μοίρα της γυναίκας ήταν σκληρά προκαθορισμένη σε βασανιστική υποταγή...

Παναγιώτης και Μιχάλης...

Στὸν Πειραιὰ ὑπάρχουν σπίτια καταραμένα, στὰ ὁποῖα ὅσοι μποῦν πεθαίνουν, καὶ στοὺς δρόμους του κυκλοφοροῦν σωσίες νεκρῶν, ἐνῶ στοὺς τάφους φυτρώνει κάππαρη ποὺ προσκαλεῖ τοὺς καλοφαγάδες νὰ τὴν συλλέξουν καὶ νὰ τὴν καταναλώσουν...

498 έτη πριν την Ημέρα της Νάρκης του Άδη, ο Κύκλος του Ιερού Θηλυκού, υπό την καθοδήγηση της θεάς Εκάτης, ορκίστηκε να τιμωρεί πάντα «όσους με κακία πράττουν»...

«Ήξερα ότι έπρεπε να σβήσω τον παλιό χάρτη και να αφήσω τη σκούπα να χαρτογραφήσει εξαρχής τον νέο χώρο δουλειάς της, όμως δεν μου πήγαινε η καρδιά...

Ογδόντα μία ιστορίες του συλλογικού φαντασιακού απαγκιάζουν σε τούτη τη συλλογή μνήμης...

Μια «κυρα-Στρατήγα» από τη Σμύρνη, που σχεδιασμένα πυρπολείται για να σβήσει κάθε ίχνος ελληνικής και χριστιανικής «κατάθεσης» στον πολιτισμό, στην αγωνιζόμενη να δει άσπρη μέρα ελλαδίτικη μιζέρια… Oύτε «χρονικό» ούτε «τοιχογραφία» ούτε τίποτα τέτοιο: επικλήσεις της άμεσης ανθρώπινης μοίρας, σαν να «διαβάζεις Ιστορία» και σιγά σιγά να θυμάσαι ότι «έτσι μου τα έλεγε ο/η… στην παιδική γειτονιά»… Ένα ατελές και ίσως κάπως «αφηρημένο», σπασμωδικό και μεταπαραδοσιακό πορτρέτο, που στα «χαντάκια» και τους ασύνδετους ήχους του πυκνώνει η αίσθηση του «νεοέλληνα» ότι τα γεγονότα δεν έχουν καμιά συνοχή και, άρα, είναι φυσική η «μνήμη χρυσόψαρου»… Συμβάντα, εκρηκτική πρόοδος ουσίας, «προκυμαίες» και «τάγματα εργασίας», θάνατοι, τυραννίες, πολιτικά λάθη και εγκλήματα, «προοδευτικοί» και «αντιδραστικοί» σε μια ισότιμη επαναθεμελίωση της βασικής στρέβλωσης που γεννά αδιάκοπα την Ελλάδα σαν «από θαύμα ζούμε», «σύμμαχοι» που εξευτελίζουν κάθε έννοια «φιλίας» και ανθρωπιάς, «συνέλληνες» από πυρωμένο σίδερο να αφήνει ανεξίτηλα σημάδια κακίας και «λαός» ταγμένος να υπηρετεί τη ρωμέικη πίστη της δοτικότητας και της γης ως κοινού αγαθού...

…Έβγαλε (…) ο κυρ Αχιλλέας έναν χάρτη, και (…) μας έδειξε πρώτα πού είναι η Ελλάδα και (…) πού είναι η Γαλλία, που βασικά ήταν πολύ-πολύ κοντά στην Ελλάδα -πάνω κάτω δυό σπιθαμές μονάχα μακριά!-…κι έτσι, άκουγα και μάθαινα φανταστικές ιστορίες για Παρίσια, όπου εκεί -όπως μου έλεγε- τα τρένα πηγαίνουν σαν μυρμήγκια κάτω από την πόλη, και ο απόπατος -που εκεί δεν βρωμάει- ήταν μέσα στο κάθε σπίτι, και έτσι δεν χρειάζεται να βρέχεσαι, όπως εδώ, (…)για να πας έξω να κάνεις τα κακά σου, και για να σκουπιστείς δεν χρειάζεσαι εφημερίδα, γιατί εκεί έχουν ένα ειδικό μαλακό χαρτί (…), και τον χειμώνα για ζεστασιά δεν χρειάζεσαι να καις όλη τη μέρα την γκαζιέρα, που η μάνα σου την έχει για να μαγειρεύει, γιατί εκεί έχουν στους τοίχους μέσα κάτι σωλήνες με ζεστό νερό, και άλλα, και άλλα...

Ένα δράμα που συντελέστηκε στους αμπελώνες του Καβακλί της Ανατολικής Ρωμυλίας με την απαγωγή του οχτάχρονου Ιβάντσιου από τους κομιτατζήδες ληστές...

Αυτή την ιστορία δεν ήταν εύκολο να την πω...

Έντεκα ιστορίες με ζωηρούς μεταφυσικούς προβληματισμούς...