Πριν από 15 χρόνια μια μεγάλη εξέγερση ξέσπασε στο κέντρο της πόλης, «τα Γεγονότα»...

Τρίσταν Το τριήμερο της 4ης Ιουλίου δεν πήγε όπως θα ήθελα...

Ένας μακρύς πρόλογος Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι...

Όπως οι περισσότεροι από εμάς, που, μόλις ακούσουν τη λέξη Κλυταιμνήστρα, σκέφτονται έναν φόνο εκδίκησης, έτσι κι εγώ αναζήτησα να μεταφέρω σε ένα δικό μου μυθιστόρημα την ανάπτυξη του χαρακτήρα μιας γυναίκας που, για συγκεκριμένους λόγους, αποφασίζει να δολοφονήσει τον άνδρα της...

Άννα...

Μια γιαγιά που συνομιλεί με ένα ΑΤΜ, μια κυρία που αγαπά τα σκυλιά και τις επώνυμες τσάντες, μια άλλη κυρία που οργανώνει γεύματα αγάπης για απρόθυμους ανέργους, ο θρύλος ενός τραγουδιστή των τρένων, οι κάλτσες των απεργών πείνας στο Μέγαρο Υπατία και οι κάλτσες του κατασκόπου, μια Μαρίτσα που υπηρέτησε την τέχνη της υψηλής μοδιστρικής, μια ηθοποιός της «εισόδου με προαιρετική συνεισφορά», ένας Έκτορας που ποτέ δεν πολέμησε στην Τροία, ένα κορίτσι που παίζει το «Χασαπάκι» του Βαμβακάρη στο σαξόφωνο, ένας επιχειρηματίας με κόκκινο παρελθόν και αχρωμάτιστο παρόν, το καφενείο των παραπόνων, ένας Κόμης που κλέβει μικρά γαλλικά τυράκια, το ριγιούνιον των νέων της εργασιακής περιπλάνησης...

Ο 20ός αιώνας έθεσε τις βάσεις για την εκτόξευση του ανθρώπου στα άστρα...

Επιχειρηματίας στην ελληνική επαρχία, σημαντική φιγούρα για τον τόπο του, έχει μια προσωπική αντίληψη για τη δικαιοσύνη, ανελέητη πολλές φορές, που δημιουργεί την αντίληψη στους «άλλους» πως είναι ένας δυνάστης...

Ιστορίες από το παρελθόν που μοιάζουν ζωντανές εικόνες του παρόντος μας...

1890, Κρήτη...

Φίλοι μιας ζωής, πρόσωπα αγαπημένα και με την πάροδο των χρόνων όλο και πιο οικεία· άτομα που τη φιλία τους διέπει η συντροφικότητα, η στοργή, ξεγυμνώνονται αποκαλύπτοντας τις προσωπικές τους αδυναμίες και ανασφάλειες...

Όταν η κεραμίστρια Δανάη θριαμβεύει στα εγκαίνια της έκθεσής της ΡΟΕΣ τον Μάρτιο του 2007, κανείς από τους φιλότεχνους και τους θαυμαστές της δεν μπορεί να φανταστεί την πορεία της στο χρόνο και τον χώρο...

Ο δημόσιος χώρος, άδειος από αυτοκίνητα και κόσμο, του προκάλεσε έκπληξη και όπως οι στρατιωτικές περίπολοι τους επέτρεπαν να διασχίζουν τα μπλόκα μέχρι το αστυνομικό τμήμα, αναρωτήθηκε μέσα του ποια ήταν αυτή η δύναμη που ερήμωνε όλους τους δρόμους...

Πώς θα ένιωθες αν σε κρατούσαν σε μια δεξαμενή η οποία γέμιζε αργά και βασανιστικά με νερό; Κι αν ο απαγωγέας σου παραδινόταν οικειοθελώς, τι θα συνέβαινε σ΄΄ εσένα; Θα ήταν αυτή η σωτηρία σου ή μήπως ένα ακόμα κομμάτι του παρανοϊκού του σχεδίου; Κι αν εκείνος ήταν ικανός να ελευθερωθεί, και ξεκινούσε να σκορπίζει το θάνατο, πιάνοντας τα θύματά του με αδιανόητη ευκολία, πώς θα σου φαινόταν; Μήπως ο θάνατος θα ήταν τελικά η λύτρωσή σου; Μια στυγερή δολοφονία και μια διπλή απαγωγή μέσα στο ίδιο πρωινό...

Βρισκόµαστε στα τέλη του 18ου αιώνα...