Το χωριό, πενήντα σπίτια όλα κι όλα μέσα σε καλαμιώνα, δεν χωράει τα όνειρα του έφηβου Ζώη...

Στο κατάφυτο Μπέλες, ανάμεσα στα χωριά άνω Πορόϊα και Νεοχώρι, στο βυζαντινό μοναστήρι, σκαρφαλωμένο επάνω σ’ έναν τεράστιο βράχο στην άκρη μιας χαράδρας, κρύβονται ένοχα μυστικά...

Ξεφεύγοντας ο Δημήτρης Κουντούρης από τα καθαρώς επιστημονικά του συγγράμματα τον τελευταίο καιρό εισχωρεί θετικά και στο συγγραφικό χώρο πάντα σε συνδυασμό με την επιστήμη του της νευρολογίας- ψυχιατρικής...

- Αφήστε τον για σήμερα και ελάτε αύριο να τον πάρετε...

Πώς να χρησιμοποιήσει η Αγγελική τις λέξεις, που τη μισούν τόσο βαθιά, για να περιγράψει τον έρωτά της για μια άλλη γυναίκα; Πώς να τοποθετήσει η Κατερίνα τις λέξεις σε μία πρόταση για να περιγράψει στην τετράχρονη κόρη της τη μάχη που δίνει με τον καρκίνο; Πώς ν’ αντέξει η Θάλεια ένα λάμδα που λιώνει σε ξένο στόμα και τονίζει την αδυναμία της ν’ αποκτήσει ένα παιδί; Και η Βίβιαν, με ποιες λέξεις θα περιγράψει τι σημαίνει να είσαι ήδη τσαλακωμένος από τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι είσαι διαφορετικός; Η Αθήνα φλέγεται...

Η φαινομενικά ακίνδυνη παρακολούθηση μιας φοιτήτριας από τη Σαντορίνη οδηγεί τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Μίλτο Οικονόμου στα ίχνη ενός σκοτεινού κυκλώματος ναρκωτικών και πορνείας...

Ο Κυριάκος με τα πολλά πρόσωπα, τις ποικίλες ιδιότητες και τις διαφορετικές ηλικίες δεν είναι ένα πρόσωπο...

Η Κλαίρη Δειλινού, µια γυναίκα έµπειρη, αντιπρόσωπος γνωστής εταιρείας φαρµάκου για την καρδιά, µετά από την αποτυχηµένη σχέση της µε τον Νικηφόρο ερωτεύεται σφοδρά τον Πέτρο Σιδεράκη, έναν υπέροχο άντρα και φοβερό επιστήµονα, γνωστό καρδιολόγο της Αθήνας...

-

Ο Θεός είναι αγάπη...

Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου επιχειρεί με κριτική διάθεση, φαντασία αλλά και χιούμορ να στηλιτεύσει την ανθρώπινη φαυλότητα και μωρία και να διακωμωδήσει κοινωνικές συμπεριφορές με τρόπο δηκτικό, έτσι ώστε να καυτηριάσει την ψευτιά και την υποκρισία και να φανερώσει στους αναγνώστες του γυμνή την αλήθεια...

Στην Ατλαντίδα ξεσπά εμφύλιος...

Τι να πει κανείς! Ξεκινάς ένα ωραίο χάραμα με τον φίλο σου, χαμογελούν και τα μουστάκια σου για τη νέα μέρα που ανατέλλει, ευχαριστείς τον Θεό ή όποιον άλλον μπορεί να είναι υπεύθυνος γι’ αυτό το μεγαλείο, έρχεσαι στην προκυμαία, ανοίγεις καρεκλάκια, βάζεις δολώματα, σερβίρεις δύο κούπες ζεστό καφέ, στρίβεις και δύο τσιγάρα, κι ενώ αφήνεσαι στη μαγεία του ορίζοντα και την ησυχία της πλάσης, εμφανίζεται ένας κάποιος από το πουθενά, ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα, ένας άγνωστος, και σε κοιτά επικριτικά, κάνοντας παράξενες γκριμάτσες αποδοκιμασίας και οργής, κουνώντας το κεφάλι του με νόημα και κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς θέλει, πράγμα το οποίο θα μπορούσε βέβαια να μας το πει ο ίδιος, αλλά δεν φαίνεται να έχει τέτοιες προθέσεις...

Ποιο είναι το χειρότερο παιχνίδι που μπορεί να παίξει το μυαλό σου; Το μόνο που θυμάμαι είναι θολές εικόνες, ανθρώπους σαν σκιές να περιφέρονται βιαστικά γύρω μου ψάχνοντας τη θέση τους στο χωροχρόνο, και ήχους να μπερδεύονται ανάμεσά μας, να μας τυλίγουν, μέχρις ότου ένα πελώριο κόκκινο, σαν κύμα που γιγαντώνεται, ορμάει επάνω μας και μας σκεπάζει...

«Ποιος είσαι, ρε μπάσταρδε;» «Είμαι ο Μάιρμπεκ Ντεμίεβ, γιος του Λώμα Ντεμίεβ...