Ο Κλεάνθης και η Σαμπρίνα ζουν έναν έρωτα πέρα από τα όρια της φαντασίας...

Ένα χρυσό εισιτήριο µπορεί να τη στείλει µε υποτροφία στη Νέα Υόρκη...

Ο κόσµος µου είναι τα βουνά, τα ηλιοβασιλέµατα, οι πανέµορφες ανατολές και η µουσική που γράφω...

Πώς είναι άραγε να ζεις τη ζωή σου, να έχεις τους αγαπημένους –τον άντρα, τα παιδιά, τους γονείς, τα αδέρφια σου, τη δουλειά σου– και ξαφνικά ο πιο βίαιος πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας να τα διαλύει όλα και να σε ξεριζώνει; Πώς είναι να βαδίζεις με άγνοια προς έναν ομαδικό τάφο; Πώς είναι να χάνεις ό,τι αγαπάς και να μένεις χωρίς σπιτικό, χωρίς φαΐ, σε μία χώρα που όλα είναι καμένα; Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να επιβιώσει, όταν ο εχθρός έχει βαλθεί να τον εξοντώσει; Είναι, άραγε, όλα αυτά ένα παρελθόν ή είναι αναπόσπαστο κομμάτι του παρόντος και του μέλλοντός μας; Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε «άλλους», αλλά όχι σ’ «εμένα»; Ποιος ορίζει τις ζωές μας; Μπορώ να ξεφύγω από κάτι που φαίνεται μονόδρομος, κάτι που μου επιβάλλεται και μοιάζει ανυπέρβλητο; Σε αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας...

Για αιώνες οι άνθρωποι στην Ευρώπη γεννιόντουσαν και πέθαιναν σε μια ακτίνα επτά μιλιών από τον τόπο τους. Οι λόγοι που έφευγαν από την πόλη τους ήταν ο πόλεμος ή τα ταξίδια για τους Αγίους Τόπους.

Λογοτεχνία του φανταστικού με το χαρακτηριστικό χιούμορ του συγγραφέα...

«Τώρα μπορώ να καταλάβω εκείνο το ποτάμι που μου στοιχειώνει κάθε βράδυ τον ύπνο επί τόσα και τόσα χρόνια...

Τα ονόματά τους κελαηδισμός...

Amor fati...

Τον Ιούνιο του 1771 ένας νεαρός έµπορος αποπλέει µε τον βοηθό του από το λιµάνι της Σµύρνης µε προορισµό το κοσµοπολίτικο Άµστερνταµ, όπου θα αναλάβει τη διεύθυνση ενός εµπορικού συνεταιρισµού...

Μια μεγάλη, απροσδόκητη ασθένεια...

Μέσα από Ζυγούς της γνώσης και καθρέφτες της μνήμης διεξάγετε ο τελευταίος χορός στον Τιτανικό, στην Καππαδοκία του 2...

Η ιστορία της Άρτεμης λαμβάνει χώρα στο κέντρο της Αθήνας, την εποχή που η Ελλάδα ταλαιπωρείται από τον κορωνοϊό...

Όπου και να κοίταζαν τα μάτια του το μόνο που έβλεπε ήταν φωτιά...

Δεν μπορεί ο Έλληνας της Κύπρου να είναι ευτυχισμένος, όταν αντικρίζει κάθε βράδυ την τεράστια φωταγωγημένη σημαία του Τούρκου κατακτητή στον Πενταδάκτυλο...