Σε ποιο βαθμό ανταποκρίνεται στην αλήθεια η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας; Άραγε, υπάρχει μια τέτοιου είδους αλήθεια, ή η ακλόνητη βεβαιότητα των βιωμάτων αποτελεί μια αυταπάτη; Μήπως τελικά η ύπαρξη πραγματώνεται μέσα από προσωπικούς μύθους; Μ’ αυτά τα ερωτήματα έρχεται αντιμέτωπος ο Χρήστος, ένας μονήρης και αντικοινωνικός άνδρας, όταν έπειτα από ένα ατύχημα τον χτυπάει σαν κατάρα μια ιδιότυπη αμνησία...

Μερικές φορές η ζωή είναι σαν το κοντσέρτο του Grieg, σε λα ελάσσονα, για πιάνο...

Όλα είναι αλήθεια ώσπου να τα γράψεις σε ένα βιβλίο και να πεις πως είναι ψέματα...

Η Ελλάδα πολιορκείται...

Ἕνα μπόντζι ἀπό καραντί, ἕνα δίλημμα τοῦ ναυτικοῦ καί ἡ συνείδησή του, αὐτή πού στή­νει ἐμπρός του τό Θεό καί συνδια­λέ­γε­ται μαζί του...

Ένα αποτρόπαιο έγκλημα συγκλονίζει την τοπική κοινωνία: Ο Πολ Λόνγκγουορθ, μέλος της αμερικανικής παροικίας του νησιού, βρίσκεται άγρια δολοφονημένος στο σπίτι του και όλα δείχνουν πως ένοχος είναι ο ντόπιος νεαρός εραστής του, Λάμπρος Αγαρηνός...

Καί ὁ Μύ καί ὁ Δί εἶχαν τήν τύχη, (μέ ἀτιμία, μέ παρακάλια) νά εὐεργετηθοῦν! Καί πρόδωσαν, καί ἔκλεψαν καί συκοφάντησαν, ἀλλά, κατάντησαν! Ὅλες τους οἱ αἰσχρές πράξεις γύρισαν ἐπάνω τους∙ τούς χτύπησαν ἀνηλεῶς, τούς σάπισαν… ναί, τό χειρότερο, τούς σάπισαν! Δέν τούς τελείωσαν…, τούς σάπισαν, τούς σάπισαν! Καί τόν Μύ καί τόν Δί∙ καί σάν ὄστρακα –ζῶντας μόνον μέ τή βουρκάδα τῆς ψυχῆς τους– βρώμισαν! Γιόμωσαν μπόχα τό χωριό μας τά δύο, Μύ, Δί, τά δύο… μύδια! Τό γιόμωσαν βρωμιά τό ὄμορφο, τό ἀξιολάτρευτο, μέ τούς καλόκαρδους καί θυμόσοφους ἀνθρώπους, χωριό μας...

Θραύσματα...

Μια στάλα λόγος από τα γεγονότα του ΄74, στον τόπο που "ο ήλιος ψήνει το ψωμί" και ως το μακρινό Χαλέπι την ώρα της κατάληψης… Μια στάλα λόγος από τον παραλογισμό του πολέμου στο πουθενά και για το τίποτα, μέχρι την εκτροφή ανθρώπων στο Farm Factory του Μεγάλου Αδελφού και στον «κόσμο των φερμουάρ»… από την καθημερινότητα του μετρό μέχρι τη μηχανή του χρόνου...

Η ερμηνεία και η διαδρομή της εικόνας ενός εγκλήματος, στη νουβέλα "Ο βιγλάτορας" (ανέκδοτη νουβέλα / Γ’ Βραβείο Νουβέλας, στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος, 2019)...

«Στην εποχή της Ηούς», εμπνευσμένο από τη ζωή των ανθρώπων σήμερα και χτες...

Είναι άραγε, από νομικής απόψεως, η μητέρα συγγενής του παιδιού της; Ποια ήταν η γνώμη των σοφών νομομαθών της Αγγλίας, όπως ο αξιοσέβαστος Φιλόκωλος, επί του συγκεκριμένου ζητήματος; Πού οφειλόταν αυτή η δυσάρεστη οσμή με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι ο Δον Κιχώτης και ο Σάντσο Πάντσα μέσα στο σκοτεινό δάσος; Μήπως ο Σιμπλίκιος Σιμπλικίσιμος, παρά την απλοϊκότητά του, είχε μια συγκροτημένη άποψη για τον κόσμο και για την κακία των ανθρώπων; Πότε και πού τέλειωσε το βίο του ο καπετάν Άβερης, ο διαβόητος πειρατής; Πώς καταφέρνει ο Αλεξάντρ Γκριν να μιλά μέσα από φανταστικά παραμύθια για κάτι τόσο αληθινό όσο η αγάπη; Σε όλα αυτά και σε άλλα παρόμοια κρίσιμα και καυτά ερωτήματα απαντά το παρόν πόνημα...

Ύστερα από λίγα λεπτά, το αυτοκίνητο, µε το νέο του φαφούτικο στυλ, κοιµόταν στο υπαίθριο σπίτι του και θύµιζε κτήριο σχολής στο οποίο µόλις είχαν κολληθεί οι εκλογικές αφίσες των κοµµατικών παρατάξεων: πριν από λίγες ώρες ήταν πολύ πιο ωραίο...

Η Μελίνα αποκοιµήθηκε, µε τον απαλό ήχο της βροχής να τη νανουρίζει...

Σαράντα τρία διηγήματα για τα παιδικά χρόνια, την οικογένεια και τη φιλία, για τη δυστυχία και τη φτώχεια, για την αγάπη, το μίσος και το μεγαλείο της ψυχής, για τη ζωή και το θάνατο, αλλά και τον έρωτα, τον απλό, τον μεγάλο και τον ανεκπλήρωτο...