... Η ζωή, ένα παιχν...

Κάπως έτσι οι "κανονικότητες" ή οι "μη" δημιουργούν 120 ματιές για τον εγκλεισμό...

Ένας φόνος στη θέση ενός άλλου...

Αθήνα 1930...

Απ΄΄ όλη τη σκόνη του κόσμου η πιο ύπουλη είναι αυτή που βαραίνει τα φτερά των ανθρώπων...

Η Έλενα βολόδερνε σ’ έναν γάμο με δεκανίκια, προσπαθώντας να ισορροπήσει τους ρόλους των μελών της οικογένειάς της πάνω στα κύματα ανταριασμένης θάλασσας...

Ποιες είναι οι συμβουλευτικές "συνταγές μαγειρικής" για ένα εξελιγμένο πνεύμα δικαιοσύνης και ανθρωπισμού που προτείνει η συγγραφέας στους "μάγειρες" της πολιτικής εξουσίας και τι συνιστά στους πολιτικοπληττόμενους πολίτες μεταξύ αστείου και σοβαρού; Ποιο είναι το σκεπτικό της αναζήτησής της για τον δρόμο του χωρισμού των προδομένων, απατημένων και χωρισμένων γυναικών που οδηγεί στην απελευθέρωση και στην εσωτερική τους αναζήτηση; Πώς πρέπει και γιατί ένας λογοτέχνης να στρέφει την προσοχή του στην αλήθεια και στην πίστη για μια "αναπνεύσιμη" ανθρωπότητα; Μπορεί ένας ζωγράφος να δώσει συναισθήματα ομορφιάς και ελευθερίας βοηθώντας τον ψυχισμό των ανθρώπων να ισορροπεί αρμονικά; Ποιες είναι οι παροτρύνσεις της στους φοβικούς καλλιτέχνες; Τι μαθήματα δίνει με τη νεραϊδένια φαντασία της στους ασυνείδητους μη οικολόγους για σεβασμό και αρμονία στη Φύση και στο Περιβάλλον; Τι αναφέρει η συγγραφέας σε δυο ασυνήθιστες επιστολές της, η μία ερωτική και η άλλη προς μια πληγωμένη καρδιά; Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μέσω επιστολών της αλλόκοτης εποχής που ζούμε και που καθρεπτίζουν τα κύρια χαρακτηριστικά του πολιτισμού μας, τα οποία κάνουν την καρδιά του Έλληνα να χτυπά δυνατά πότε από λύπη και πότε από χαρά...

Πόσο κοντά άραγε είναι το τέλος ή η καταστροφή της πραγματικότητάς μας; Σε αυτή την συλλογή διηγημάτων φαντασίας, σε κόσμους αλλιώτικους, ταξιδιώτες και πολεμιστές, απλοί και καθημερινοί άνθρωποι βιώνουν με το δικό τους τρόπο την κατάληξη που όλοι πάντοτε φοβούνται...

Όλα ξεκινούν από ένα μικρό μέρος κάπου στην Ελλάδα και καταλήγουν στην πρωτεύουσα...

Νοίκιασε εκεί μια παλαιολιθική μονοκατοικία πάνω στον Περιφερειακό να βλέπει από κοντά την Θεά Αθηνά, να προσπαθεί να μεταφέρει τον βράχο στην Ακρόπολη και εκείνος να της πέφτει απ’ τα χέρια, και να γεννά την ιστορία ενός λόφου που μοιάζει με βυζί και που τελικά λόγω ομοιότητας οι Πελασγοί ονόμασαν Λουκαμπέτου...

Ο Λάμπης ερωτεύεται άλλη, μια νταρντάνα, και παρατά τις "τρεις ομορφάδες", όπως αποκαλούσε την οικογένειά του τον καιρό της αγάπης...

Η Ντέμα αποφάσισε να αποκτήσει ένα μωρό...

Κωνσταντινούπολη, αρχές του 13ου αιώνα...

Ο Θεόδωρος Μπενάκης επιστρέφει δυναμικά στον δικό του...