Μετανάστης, αυτός ο άγνωστος! Για μας είναι το πρόσωπο εκείνο που τσαπίζει τα χωράφια, δουλεύει στην οικοδομή, ή φροντίζει κάποιον ανήμπορο συγγενή μας...

Στα τέλη του Ιουνίου 1914, και ενώ οι σφαγές Ελλήνων και Αρμενίων μαίνονται στη Φώκαια της Οθωμανικής Τουρκίας, ο Αντώνης και η Μαργιόλα, εγκατεστημένοι πριν χρόνια στην Αττάλεια, γενέτειρα του Αντώνη, εγκαταλείπουν εσπευσμένα την πόλη, μαζί με όλα τους τα υπάρχοντα και τη θαλερή εμπορική επιχείρηση που λειτουργούσε από τα χρόνια του Δημητρού εφέντη, πατέρα του Αντώνη...

Το βιβλίο γράφτηκε λόγω της εκτίμησης και της μεγάλης μου αγάπης προς τη γυναίκα...

Διαβάζοντας το έργο "Νόστος" η εμπειρία μου ερεθίζεται από το σπάνιο αίσθημα της πνευματικής ομορφιάς, που με πιάνει μόνο από κείμενα μερικών ποιητών και πεζογράφων...

Σε ποιο βαθμό ανταποκρίνεται στην αλήθεια η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας; Άραγε, υπάρχει μια τέτοιου είδους αλήθεια, ή η ακλόνητη βεβαιότητα των βιωμάτων αποτελεί μια αυταπάτη; Μήπως τελικά η ύπαρξη πραγματώνεται μέσα από προσωπικούς μύθους; Μ’ αυτά τα ερωτήματα έρχεται αντιμέτωπος ο Χρήστος, ένας μονήρης και αντικοινωνικός άνδρας, όταν έπειτα από ένα ατύχημα τον χτυπάει σαν κατάρα μια ιδιότυπη αμνησία...

Μερικές φορές η ζωή είναι σαν το κοντσέρτο του Grieg, σε λα ελάσσονα, για πιάνο...

Όλα είναι αλήθεια ώσπου να τα γράψεις σε ένα βιβλίο και να πεις πως είναι ψέματα...

Η Ελλάδα πολιορκείται...

Ἕνα μπόντζι ἀπό καραντί, ἕνα δίλημμα τοῦ ναυτικοῦ καί ἡ συνείδησή του, αὐτή πού στή­νει ἐμπρός του τό Θεό καί συνδια­λέ­γε­ται μαζί του...

Ένα αποτρόπαιο έγκλημα συγκλονίζει την τοπική κοινωνία: Ο Πολ Λόνγκγουορθ, μέλος της αμερικανικής παροικίας του νησιού, βρίσκεται άγρια δολοφονημένος στο σπίτι του και όλα δείχνουν πως ένοχος είναι ο ντόπιος νεαρός εραστής του, Λάμπρος Αγαρηνός...

Καί ὁ Μύ καί ὁ Δί εἶχαν τήν τύχη, (μέ ἀτιμία, μέ παρακάλια) νά εὐεργετηθοῦν! Καί πρόδωσαν, καί ἔκλεψαν καί συκοφάντησαν, ἀλλά, κατάντησαν! Ὅλες τους οἱ αἰσχρές πράξεις γύρισαν ἐπάνω τους∙ τούς χτύπησαν ἀνηλεῶς, τούς σάπισαν… ναί, τό χειρότερο, τούς σάπισαν! Δέν τούς τελείωσαν…, τούς σάπισαν, τούς σάπισαν! Καί τόν Μύ καί τόν Δί∙ καί σάν ὄστρακα –ζῶντας μόνον μέ τή βουρκάδα τῆς ψυχῆς τους– βρώμισαν! Γιόμωσαν μπόχα τό χωριό μας τά δύο, Μύ, Δί, τά δύο… μύδια! Τό γιόμωσαν βρωμιά τό ὄμορφο, τό ἀξιολάτρευτο, μέ τούς καλόκαρδους καί θυμόσοφους ἀνθρώπους, χωριό μας...

Θραύσματα...

Μια στάλα λόγος από τα γεγονότα του ΄74, στον τόπο που "ο ήλιος ψήνει το ψωμί" και ως το μακρινό Χαλέπι την ώρα της κατάληψης… Μια στάλα λόγος από τον παραλογισμό του πολέμου στο πουθενά και για το τίποτα, μέχρι την εκτροφή ανθρώπων στο Farm Factory του Μεγάλου Αδελφού και στον «κόσμο των φερμουάρ»… από την καθημερινότητα του μετρό μέχρι τη μηχανή του χρόνου...

Η ερμηνεία και η διαδρομή της εικόνας ενός εγκλήματος, στη νουβέλα "Ο βιγλάτορας" (ανέκδοτη νουβέλα / Γ’ Βραβείο Νουβέλας, στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος, 2019)...

«Στην εποχή της Ηούς», εμπνευσμένο από τη ζωή των ανθρώπων σήμερα και χτες...