Τίποτε πια δε μου προξενούσε έκπληξη: τα ονόματα των δικών του τα ξεστόμιζε λες και ήταν παλιοί μου φίλοι, ανακάτευε χώρες, κινήματα και καπνιστές ρέγγες με την ίδια ευκολία που περνούσε από το ένα τσιγάρο στο άλλο -χωρίς να αφήνει περιθώρια για ερωτήσεις- και έσμιγε στην ίδια ιστορία το ροκφόρ με τον εξπρεσιονισμό, τον καπνιστό σολωμό με τον Μπακούνιν, το μπωζολέ με την τριλογία του Τσίρκα, και την Πάτμο με το Γκούμπιο....

...

...

Από το Μοναστηράκι, ως την καμένη Σμύρνη, η μοίρα έρπει αθόρυβα, πλέκοντας το δίχτυ, που ριζώνει στα Μεστά της Χίου....

Ο γέρος μου με έδιωξε απ’ το σπίτι την επομένη των εικοστών γενεθλίων μου....

Εντελώς τυχαία, σε μια ξεχαρβαλωμένη πιατοθήκη πεταμένη στα σκουπίδια, ο αφηγητής της ιστορίας ανακαλύπτει ένα χακί ντοσιέ που περιέχει εκθέσεις απομαγνητοφωνήσεων καταγεγραμμένων κλήσεων, εκτυπωμένα e-mails, στικάκια USB με ακουστικό και βιντεοσκοπημένο υλικό, διαγράμματα κλήσεων παρακολουθούμενων τηλεφώνων, αποκόμματα εφημερίδων, φωτογραφίες, ένα ημερολόγιο χωρίς ημερομηνίες, δυσανάγνωστες επιχειρησιακές σημειώσεις, ένα προφητικό εφιαλτικό μνημόνιο για την επιτηρούμενη κοινωνία του μέλλοντος και μια αναφορά με την υπογραφή "Ευτύχης Ευδαίμων, αστυνόμος Α΄", που αφορά τρεις προμελετημένους φόνους....

Εκεί που η Αλήθεια συναντά τη Φαντασία και Μαζί, γεννούν το Παράξενο, το Παρελθόν προσκαλεί σ ένα Δείπνο στο Μέτωπο....

Όταν ο Μάνθος οργανώνει την απόδρασή του από τη φυλακή, ένα πράγμα έχει στο μυαλό του: την εκδίκηση....

Κάλι "Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου σε πέντε χρόνια;" Δεν φανταζόμουν πως μία ερώτηση θα με έκανε να αμφισβητήσω τα πάντα....

Όλα ήταν τέλεια! Ένα ερωτευμένο ζευγάρι αποκτά το πρώτο του παιδί και περιμένει με χαρά το δεύτερο αγγελούδι του....

Η Ουτοπία αναφέρεται σε κάποιον παράδεισο....

Αν έχεις αισθανθεί ότι περιπλανιέσαι μόνος σε ένα σύμπαν αμέτρητων εκδοχών και δυνατοτήτων....

Όλα ήταν καλά κρυμμένα πίσω από τα σύννεφα της "ψυχής" και κανείς δεν ήθελε να δει τι ήταν πίσω από αυτά....

Arta, 1854....

Ξεκινώντας την έκδοση επιλεγμένων κειμένων του, δημοσιευμένων από το 1976 ως σήμερα, ο Γιάννης Κιουρτσάκης ανακαλεί συγχρόνως σε τούτο το βιβλίο μια πνευματική πορεία μισού αιώνα και απορεί: Πώς ένα αστόπαιδο, βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο που στάθηκε για εκείνο η Ευρώπη, ένιωσε την ανάγκη να σπουδάσει στο ταπεινό σχολειό του Καραγκιόζη! Και πόσα νέα πράγματα έμαθε εκεί! Πώς μέσα στη ναυαγισμένη επίσημη Ελλάδα, που έφερε τη χούντα του 1967, ανέπνεε πάντα ένας ζωντανός λαϊκός πολιτισμός....