Ό,τι γράφτηκε απ’ τους προφήτες ήταν εκ Θεού....

Η συλλογή διηγημάτων του πρωτοεμφανιζόμενου Βαγγέλη Γονιδάκη "Μη το γελάς" απαρτίζεται από δύο ενότητες: στην πρώτη η ναυτοσύνη, η θάλασσα με τους κινδύνους που εγκυμονεί, και το βουνό με τους δικούς του όταν σκεπάζεται από τρία μέτρα χιόνι (και τα τέσσερα με μια γραφή λιτή που όμως σε συνταράζει με το Τραγικό νόημα της ζωής κατά τον Ισπανό Μιγκουέλ Ουναμούνο) και η δεύτερη ενότητα, ανάλαφρη και σαρκαστική ταυτόχρονα, αναμοχλεύει αυτό που παλιά το λέγαμε "ηθογραφία", ενώ σήμερα -που οι "αγροτοπολίτες" των πόλεων επιστρέφουν στο χωριό όπου γεννήθηκαν μόνο για τις καλοκαιρινές διακοπές τους, στα εξοχικά που έχτισαν εκεί ή στα πατρώα οικήματα που αναπαλαιώσαν- δεν μπορεί να υπάρξει ηθογραφική γραφή αντίστοιχη του παρελθόντος καθώς τηλεόραση, διαδίκτυο, κινητά και αυτοκίνητα κανοναρχούν τη ζωή μας....

"Οδοιπόρε, δεν υπάρχει δρόμος....

...

Το μυθιστόρημα "Οι μέρες μας, οι νύχτες μας" μπορεί να διαβαστεί με χίλιους τρόπους....

1218 π....

Ιστορίες του χειμώνα: παγερές, κρυστάλλινες, σε κόσμους γνώριμους και ξένους, με άρωμα Χριστουγέννων ή μη, με τέλος ευτυχισμένο ή και όχι....

"Όσο ισχυρή και αν είναι η βασίλισσα, ο στόχος είναι πάντα ο βασιλιάς"....

Αν οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα της θεϊκής φαντασίας, οι λογοτεχνικοί χαρακτήρες είναι δημιουργήματα της ανθρώπινης....

Είναι τόσα πολλά αυτά που μπορεί να χάσει κάποιος καθημερινά....

...

Κείμενα και αναμνήσεις του συγγραφέα από την ζωή του στην Αθήνα και την Κω - το νησί του....

Μπουένος Άιρες, 1912....

Τη στιγμή που ο Αντώνης ο Τσίχλας, δεκαεφτά χρονών, Σάββατο τον Ιούλιο του 1958, γλίστραγε κι έσκαγε αθόρυβα κάτω στα αμπάρια του πλοίου "Πανορμίτης" που βρισκότανε στα ναυπηγεία του Περάματος για γενική επισκευή, ο Λουκάς είχε και πάλι επίσκεψη από την κυρα-Ζωζώ και την άκουγε για άλλη μια φορά να του λέει για το παιδί που είχε χάσει στη γέννα και που τώρα θα ’χε τη δικιά του ηλικία, ο Νικόλας ανακάτευε μπογιές προσπαθώντας να δώσει χρώμα στα χείλη της Βίβιαν Λι στο "Όσα παίρνει ο άνεμος", ο Νάσος, δεκαοχτώ χρονών, μέσα στον "Πορτοκαλή Ήλιο" ξέγνοιαστος και χαρούμενος ταξίδευε για την Αίγινα, η Ελένη, δεκατεσσάρων χρονών, δάγκωνε ένα μήλο καθισμένη στη θέση της πάνω στον μαντρότοιχο του ορφανοτροφείου, καθώς ο επιστάτης πότιζε τον κήπο και κοίταζε προς το μέρος της, και η κυρα-Δέσποινα, ήσυχη μα ξένη προς τα μελλούμενα, καθότανε μπροστά στη ραπτομηχανή "Σίγγερ" και κάτι έραβε....

Μέρα και νύχτα -κάθε που ξαγρυπνούσε- μιλούσε στο πρώτο της εγγόνι, τη μαργαριταρένια της, όπως με λατρεία την αποκαλούσε από όταν άκουσε πως είναι κοριτσάκι....