Στην φορτισμένη ιστορική περίοδο λίγο πριν τους Βαλκανικούς πολέμους, τί μπορεί να σημαίνει για έναν ήσυχο νέο καραβοκύρη ένα ταξίδι για κοντραμπάντο στα μικρασιατικά παράλια; Όταν μάλιστα ο νέος στην ηλικία αλλά έμπειρος ναυσιπλόος, που δεν σκιάζεται από τη συνεχή απειλή των ληστοπειρατών, συναπαντιέται με έναν δαιμόνιο και κοσμογυρισμένο μεσόκοπο έμπορο; Είναι τα ατράνταχτα επιχειρήματα του τελευταίου πως μόνο το εμπόριο - και μάλιστα στην λαθραία-κοντραμπατζίδικη εκδοχή του - μπορεί να προσφέρει γρήγορα μεγάλο πλούτο και συναρπαστική ζωή; Είναι η απειρία ζωής του νέου καπετάνιου που τον κάνει να «ενδώσει» σε μια συνεργασία που από τη φύση της έχει μεγάλο ρίσκο; Ή μήπως είναι η «τρέλλα» του θαλασσινού νερού, απο την οποία φαίνεται να πάσχουν αθεράπευτα οι δύο ήρωες, που τους κάνει να έλθουν σε συνεννόηση, μολονότι φαίνεται να κινούνται αρχικά σε πορεία σύγκρουσης; Ή μήπως είναι, τελικά, η σαγήνη της ?ωνικής γης που τους τραβά σαν μαγνήτης, κάνοντάς τους να πραγματοποιήσουν ένα συγκλονιστικό ταξίδι γεμάτο κινδύνους και περιπέτειες;...

Σε µια πόλη εχθρική και αφιλόξενη µια γυναίκα οχυρώνεται πίσω από τη µοναξιά της για να επιβιώσει....

Τρία κορίτσια, τρεις αδελφές, τρεις μούσες....

Όποιος πιστεύει σε λογικές αυτοφυίας και αυτοευφυίας, πλανάται....

Είναι ψέμα ότι ο έρωτας θέλει δύο....

Ο Λέανδρος Μίρκας εργάζεται ως ανώτερο στέλεχος στο υποκατάστημα της τράπεζας Athlon στην Αθήνα....

Αχ! Ζήτησαν από εμένα, τον αφηγητή του "L....

Μια ανθολογία Τρόμου με μερικούς από τους πιο ταλαντούχους έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού....

Την εποχή των αθώων σκέψεων και των ανοιχτών παραθύρων, γεννιούνται με διαφορά δεκατεσσάρων ημερών, μέσα στον ίδιο Απρίλη, δύο φωτεινά πλάσματα, σε αντικρινά σπίτια παλιών φιλενάδων....

Αν ήμασταν σχήμα, θα ήμασταν κύκλος....

Η Λίντα, μια νεαρή κοπέλα στο Λονδίνο, η μοναδική κληρονόμος μιας αμύθητης περιουσίας μετά από τον θάνατο των γονιών της, γνωρίζει και βιώνει τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής της....

Ο Κρις και η `Aνι, παιδιά Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική, περνούν τα καλοκαίρια τους σ’ ένα παραδεισένιο νησί του Ιονίου....

Aθήνα....

Και κάθε φορά που πας να ψιθυρίσεις κάτι, σαν υπαινιγμό να πούμε, οι άλλοι σε κοιτάζουν δήθεν ξαφνιασμένοι, σαν να θέλουν να πουν: "Τι εννοείς; Δεν έχουμε Δημοκρατία;"....

"Τι ράτσα είσαι εσύ;" το ρώτησε ο Βασιλάκης με τον ήπιο τρόπο που μιλούσε στα δικά του πουλιά, πιάνοντάς το με τα δυο χέρια....