"Όταν διαβάζω τις παράταιρες των τάφων ημερομηνίες -κάποιοι που πέθαναν χτες, και κάποιοι εξακόσια χρόνια πίσω- μελετώ εκείνη τη μεγάλη μέρα όποτε όλοι μας θα είμαστε συγκαιρινοί και θα κάνουμε μαζί την εμφάνισή μας"....

Πέντε ξεχωριστές ιστορίες....

Στον κήπο της Διονυσίας, Διονυσώς ή Διασουνιώς, στο νησί της Κω, φυτρώνουν ανάλογα με τις εποχές τα πιο όμορφα λουλούδια και μυριστικά....

στο κορίτσι της 19ης Αυγούστου Η Αλεξάνδρα Σιμωτά, καθηγήτρια ελληνικής φιλολογίας, είχε εφτά χρόνια στη Σκάλα, μια ήσυχη κωμόπολη το χειμώνα, στα νότια του νησιού....

Τι συμβαίνει άραγε σ ένα ρολόι, σ ένα βιβλίο, σ΄ ένα οποιοδήποτε αντικείμενο θαμμένο για ένα διάστημα στη γη; Ποια ακραία τεχνάσματα μπορεί να επινοήσει ένα δέντρο προκειμένου να πολλαπλασιαστεί; Τι μπορεί να νιώθει ένας σκύλος που χάνει τον αφέντη του ή μια καρέκλα που στέκεται στο ίδιο σημείο για χρόνια; Μα πιο ανεξιχνίαστος απ όλα δεν είναι ο μηχανισμός της ανθρώπινης ψυχής; Πατώντας το όριο φανταστικού και πραγματικού, ξεκλειδώνοντας το αθέατο και τέμνοντας ακόμα και την πιο ασήμαντη επιφάνεια ο Χατζηγιαννίδης μας παρέχει ελευθερία κινήσεων και άπλα στη φαντασία....

Η κυρα-Βαγγελιώ ("Τι δεν μας περιμένει ακόμα") σε μια τραυματική κάθοδό της από την επαρχία στην Αθήνα χαλάει σίγουρους δεσμούς και δημιουργεί νέες φιλίες....

Περιέχονται τα διηγήματα: "Τα τελώνια", "Το πιπερόδεντρο", "Η χημική σύσταση του γιασεμιού", "Ο δραπέτης", "Μαράλ όπως Μαρία", "Ο άγγελος", "Νεκτάριος ο έσχατος", "Ως φαίνεται, θάματα γίνουνται πάντα....

Ο Πέτρος είναι ανάπηρος....

Οι δρόμοι στην Αμμόχωστο κατεβαίνουν προς τη θάλασσα και δείχνουν την Ανατολή....

Κραύγασε κάτι κραδαίνοντας το μαχαίρι....

Δεκαπέντε μικρές ιστορίες αιφνιδίων θανάτων, μια επιστροφή και μια ιστορία ενός ανεκπλήρωτου έρωτα φτιάχνουν το βιβλίο αυτό με το απρόσμενο εξώφυλλο που κρατάει την εικόνα μπροστά και τον τίτλο για το πίσω μέρος....

Πρέπει να περιγράψω το αλεξανδρινό "ταξί"....

Στ Ανώγεια, στους γάμους πηγαίνουν κανίσκι....

Το γήπεδο αυτό που απόψε σε μια καλή στιγμή αντίκρισα ν απλώνεται μπροστά μου, σαν πράσινος ορίζοντας σε βάθος, θα μπορέσω άραγε να ξαναδώ με την ίδια όρεξη όπως όταν το χα πρωτοδεί; Το χωράφι εκείνο με το χορτάρι φουντωμένο και το παιδί που έτρεχε στην άκρη του να φτάσει εκεί όπου έδυε ο ήλιος, δίχως να το νοιάζει αν πληγώνει τα γόνατά του, επειδή σηκωνότανε ξανά και πάλι έτρεχε (γιατί του άρεσε να τρέχει μες στο μακρύ χωράφι με τα γόνατα γδαρμένα απ τις μολόχες που πάνω τους έπεφτε για να φτάσει ως εκεί που τέλειωνε το γήπεδο και βασίλευε ο ήλιος), άραγε θα μπορέσω να το ξαναδώ; [....

25/11/88 Απόψε έφαγα ένα ωραίο βραστό στου Θεολόγου, που, αφότου πέθανε, η ταβέρνα του έγινε πιο σοβαρή....