O Σίλας, ο Ζόγκος, ο Βαγγελάκης των "ειδικών" αναγκών, η κυρά-Θοδώρα, ο παπά-Σπύρος, ο δάσκαλος Ιάκωβος, ο γιατρός....

"Ξέρεις, μερικά πράγματα ζυμώνονται και φουσκώνουν στα μυαλά των ανθρώπων σύμφωνα με τις συνθήκες ζωής του καθενός....

"Πριν περάσει χρόνος πέτυχε τον σκοπό του....

Η αποσύνθεσης της κληρονομικής δημοκρατίας οδηγεί αφεύκτως σε κοινωνική έκρηξη εξαιτίας της τεραστίας ανεργίας και της φορολογικής αφαιμάξεως των λαϊκών τάξεων....

Πουθενά δεν μπορούσε να διηγηθεί την ιστορία του....

Παραµονή Χριστουγέννων....

Η ζωή της ήταν τακτοποιημένη....

Mια καινούρια αρχή κρύβεται σε κάθε γωνία....

Κάθε χρόνο, χιλιάδες ηθοποιοί συρρέουν σαν ένα ποτάμι ατέλειωτο που χύνεται μέσα στη Νέα Υόρκη -το Μεγάλο Αμερικάνικο Μήλο- ελπίζοντας πως η τύχη θα φέρει να παίξουν στο σανίδι και να γίνουν διάσημοι και πλούσιοι....

Είναι να φοβάσαι και να μετράς -περασμένα μεσάνυχτα- τους σκληρούς και μοιραίους χτύπους του ρολογιού, είναι το φορτίο ενός σώματος που αλλάζει απότομα πλευρό, είναι να ανοίγεις τα βλέφαρα, είναι κάτι σαν πυρετός που δεν είναι πραγματική αγρύπνια, είναι να ψιθυρίζεις στίχους που έχεις διαβάσει εδώ και χρόνια, είναι να τα βάζεις με τον εαυτό σου που ξαγρυπνά όταν οι άλλοι κοιμούνται, είναι να θέλεις να βυθιστείς στο όνειρο και να μην το μπορείς, είναι ο τρόμος να ζεις και να συνεχίζεις να υπάρχεις....

Τα διηγήματά της Όλγας Παναγοπούλου είναι μικρά κομψοτεχνήματα, εξεικονίσεις ηθολογικές του καιρού μας που εμπλουτίζονται με μια τυπολογία χαρακτηροδομικών στοιχείων, συχνά κεφαλαιώδους σημασίας....

Ο Άρης Βιδάλης, νεαρός μηχανικός, καταχρεώνεται και πουλά ότι έχει και δεν έχει, για να σώσει τη γυναίκα του, που πάσχει από λευχαιμία χωρίς όμως να το πετύχει....

Ο συγγραφέας περιγράφοντας με παραφορά χαρακτηριστικά δείγματα του γυναικείου κόσμου, που έτυχε να ανταμώσει, δεν μπορεί να κρύψει κάποιον τρόμο, τώρα που διαβάζει το κείμενο εξαρχής και αναλογίζεται από τι ακριβώς γλίτωσε....

Το ανέκδοτο μέχρι σήμερα μυθιστόρημα "Τα παιδιά του Σπάρτακου" είναι ένα έργο που απασχόλησε τη Διδώ Σωτηρίου για μια περίοδο σχεδόν τριάντα χρόνων, από τις αρχές του 60 έως τις αρχές του 90....

Κρατώντας με τα δυο της χέρια σφιχτά κοντά στο στήθος της ένα τετράδιο με τις σημειώσεις της, γράφοντας κάποια ποιήματα και γεγονότα από τη ζωή της -ας πούμε κάτι σαν λεύκωμα- έχοντας τα μάτια της κλειστά, έτσι όπως ήταν καθισμένη και λικνιζότανε επάνω σε μια κουνιστή Βιεννέζικη πολυθρόνα με ψάθα και μαύρο ξύλινο σκελετό, πήγαινε πέρα δώθε στο χθες, στο σήμερα και το αβέβαιο αύριο....