Το παρόν βιβλίο Αειναύτες στα πέλαγα της μυθιστορίας αποτελείται από ενενήντα τρία ποιήματα...

Ἀντιγόνη 21 «Γεννήθηκα γιὰ ν'' ἀγαπῶ καὶ ν'' ἀγαπιέμαι καὶ ὄχι νὰ μισῶ»,* ἀπάντησε ἡ γενναία καὶ εὐσεβὴς Ἀντιγόνη στὸν Κρέοντα, ὑπερασπιζόμενη τὴν ἀπόφασή της νὰ μὴν ἀφήσει ἄταφο τὸν νεκρὸ Πολυνείκη, τὸν ἀδελφό της...

Ένα σπαρακτικό ελεγείο για τον θάνατο της μητέρας σε είκοσι οκτώ ποιήματα, που αποτυπώνουν τη βαθιά τρυφερότητα της σχέσης μάνας και κόρης, αλλά και την ψυχική στάση απέναντι στη φθορά, στο τέλος, στην απουσία...

Στο κατώφλι της πλανητικής κλίμακας οικολογικών καταστροφών χρειάζεται όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι το μέλλον του πλανήτη μας εξαρτάται από τις πράξεις του καθενός από εμάς...

Λυπιού Τα ποιήματα αποτυχαίνουν όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες...

Εμείς αγαπάμε όχι τη ζοφερή και απάνθρωπη πλευρά της αλητείας, την ξέφρενη αληταμπουρία, τον ανθρωποβόρο τυχοδιωκτισμό, τον βίαιο τραμπουκισμό, ούτε την αληταρία της πολιτικής, των σκοτεινών γραφείων και των απρόσιτων σαλονιών...

-

Η ΠΡΩΤΗ ποιητική συλλογή του Ανδρέα Σπαβέρα περιγράφει την οπτική ενός δολοφόνου από τη γέννησή του μέχρι και τη διάπραξη του φόνου μιας κοπέλας ονόματι Άνικο (από το oυγγρικό όνομα Anikó, το οποίο έχει εβραϊκές ρίζες και σημαίνει την ευνοημένη από τον Θεό)...

-

«…επειδή το ρυθμικό σχήμα 5-7-5 και 5-7-5--7-7 δεν είναι οικείο στο ελληνικό αφτί, αλλά ικανοποιεί περισσότερο το μάτι παρά την ακοή, και επειδή αυτή η στιχουργική πεντάδα του τάνκα δεν έχει μουσική, δεν χορεύουν οι λέξεις όπως στα παραδοσιακά μέτρα και δεν το ευχαριστιέται ο αναγνώστης να το διαβάσει, απαγγέλλοντας βουβά τους στίχους στο μυαλό του και τραγουδώντας τους χωρίς φωνή και χορεύοντάς τους μέσα στο νου, ας είναι όλοι οι στίχοι εφτασύλλαβοι ή οχτασύλλαβοι, με εξαιρέσεις που φτάνουν έως τους πεντασύλλαβους και τους δεκασύλλαβους, για να δοθεί εκείνη η ελευθερία, που είναι αναγκαία, όταν η ιδέα ζητά το χώρο της κι όταν η γλώσσα απαιτεί ένα λεκτικό ένδυμα που δεν χωρά στους στενούς κορσέδες της συλλαβομετρίας…»...

Περιπλάνηση, επιπλέουσα συνθήκη, συντεταγμένες από λέξεις...

Όταν πλέκουμε ένα όνειρο, χρησιμοποιούμε το μυαλό μας σαν σμίλη και την ψυχή μας σαν κουβάρι...

Στα σαράντα τέσσερα ποιήματα της συλλογής, εκδιπλώνεται μια ιδιωτική γλώσσα, ένα κυριολεκτικό ιδιόλεκτον, όπου ο ποιητής αναδιφά την αντίστιξη ανάμεσα στα ενθυμούμενα αντικείμενα της εμπειρίας και στις βιώσεις που παραδίδουν τα γλωσσικά τους κειμήλια στον εκφραστή τους...

Για όσους έχουν προσπελάσει ή ακόμη παρατηρήσει την ιμπρεσσιονιστική Εικαστική Τέχνη, θα κατανοήσουν ότι οι Σκιαγραφήσεις μεταφέρουν με το Λόγο κάτι από τη φευγαλέα Εντύπωση, le ressenti aussi, την ανάμειξη των χρωμάτων, την κατάργηση των ορίων, τη συγχώνευση των μετώπων...

Αγαπημένη μου, Μου ζήτησες να πάμε το βράδυ στο θέατρο...