Μια διαδρομή από το τίποτα έως το παν...

-

Αγέρι σηκώθηκε στης γης την άκρη...

Τα τετρακόσια χρόνια...

Μικρά Ασία και Πόντος, Καππαδοκία και Κύπρος, και στο βάθος του Καυκάσου, οι Καλλάς, τα αδέλφια μας, διαχρονικά διαρρηγνύουν τα ιμάτια όλοι τους… πως απόγονοι είμαστε, όλοι, Ελλήνων! Μα έστω κι αν εμάς μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα και μετράμε αιώνες από τότε που αφήσαμε, εκδιωκόμενοι όντες, τις χαμένες Πατρίδες μας, μας ενώνουν οι Μαίανδροι σε φορεσιές και στολίδια και της γλώσσας της ίδιας μας οι κοινές της οι ρίζες...

πρωινό φως σε κάθ...

σαν τον πυράκανθο ...

Το φως, πάντα ζητούμενο, και η μνήμη, σε ένα ταξίδι με οδηγό τους στίχους...

-

Ο μικρός Λαέρτης, ένα παιδί του Εμφυλίου, αποκαλύπτει τις μυστικές γραφές του δόκιμου μοναχού Ιερεμία που κράτησε φυλακτό ανεκτίμητο για περισσότερα από πενήντα χρόνια, σπουδάζοντας τη ζωή και διαπρέποντας στην επιστήμη, στις σκοτεινές πολιτείες και τα μεγάλα πανεπιστήμια της Ευρώπης...

-

Η γλώσσα των ενηλίκων δεν μπορεί να μιλήσει...

-

-

Σε τι μπορεί να μεταμορφωθεί ένας άνθρωπος; Σε ζώο; Σε δέντρο; Σε σκιάχτρο; Σε άυλη παρουσία; Σε φως; Σε κάποια ισχυρή θαλασσινή θεότητα; Ή μήπως σε τίποτα; Μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, ζωής και θανάτου, δέντρου και ζώου, χιούμορ και σαρκασμού, υπερβατικότητας και ρεαλισμού, ειρωνείας και ζεστασιάς αυτά τα ποιήματα που είναι και μικρές, ιστορίες, άλλες αστείες, άλλες παράξενες και ιδιότροπες, αλλά όλες απρόσμενες, μας αφηγούνται πώς περίπου είναι αυτό που βιώνουμε εν σαρκί και πώς θα μπορούσε να είναι αυτό που θα νιώθαμε άνευ σαρκός...