Όταν βλέπω ένα αγκάθ...

Μια έμφυτη ανάγκη, τίποτε παραπάνω...

Φως και Σκοτάδι… Δύο έννοιες τελείως αντίθετες, που όμως συνυπάρχουν στο σύμπαν, στη γη, ακόμα και μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο...

«Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»...

Χρόνοι θανάτου, αιώνες θανάτου συνωστίζονται μπροστά μας...

Με ρίζες έμαθα να γράφω και κλαδεύω τώρα λέξεις...

Ελάτε, ελάτε σας λέγω σ’ αυτό το πρόγευμα των αισθήσεων...

-

... Για τον Ουρανό π...

-

[…]∆ε βγαίνω ποτέ με συννεφιά...

[…]Μια σπίθα έσβησε από τη βροχή...

Στην πρώτη της ποιητική συλλογή η Μαρία Μπουρμά οριοθετεί τη θέση της στα γράμματα με έναν τρόπο παιγνιώδη και ταυτόχρονα βαθύ...

Επιστροφή στην κανονικότητα Ομολογώ...

Προσευχή Δες τούτα τα κοράκια: κατέφθασαν ή αποχωρούν; Τι απέγινε τούτο το Ανθιβόλιο ψυχής – τούτη η ψυχή μου κομμάτια, όμοια επιμερισμένα; Τούτη η εικόνα των λέξεων – της λέξης μου η εικόνα; Τι είναι εδώ τόσο φωτεινό; Το απαύγασμα ή η Αυγή; Και ποιο είναι το Τέλος ή η Αρχή; Αφήστε με να κλάψω, να γεμίσω τη Γης δάκρυα, να με συγχωρέσουν οι λέξεις μου που ορθώθηκα...