Η Χώρα αναμονής είναι σαν το παιχνίδι της γυάλινης σφαίρας...

«Ο ΠΑΤΕΡΑΣ» Στου παλιού τραπεζιού τη γωνία καθόταν ο πατέρας με τα γυαλιά και το τσιγάρο να το στρίβει...

Η βασίλισσα των ποιητών Αν ήμουν ένας Ελύτης με το βαρύτιμο δαχτυλίδι μου, το οξειδωμένο από το μουνόχυμα τόσων και τόσων νηρηίδων, και δεν ήμουν ο ταπεινός παραγιός ενός κρεοπώλη, τότε η βασίλισσα των ποιητών ίσως να μου είχε παραδοθεί να την κάνω ό,τι θέλω...

Τι υπάρχει πίσω από την ταμπέλα, πίσω από τη μάσκα που χρησιμοποιούμε για να αναγνωρι- ζόμαστε αμοιβαίως; Υπάρχει κάτι ή μήπως δεν υπάρχει τίποτε; Αν είμαστε δάσκαλοι, μαθητές, άντρες, γυναίκες, εργάτες ή αφεντικά, τότε τι υπάρχει πέραν όλων αυτών των τίτλων; Το τίποτε, το κενό θα πούνε ορισμένοι ψυχαναλυτές...

...Μία αίσθηση γης, ...

Συγγραφείς που αμελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, που συλλογίζονται στη λιακάδα, που περιφέρονται σε κακόφημες γειτονιές, που απαγγέλλουν κόντρα στον άνεμο· νοικοκυρές που απλώνουν ρούχα σε κακοφωτισμένα βεραντάκια και άλλες που βασανίζονται από σοβαρά ερωτήματα· εραστές που φιλιούνται στη βροχή ή κάτω από κλιματιστικά, που δίνουν νυχτερινά ραντεβού στο πάρκο ή προσπαθούν να χωρίσουν· ποιητές που τους έφαγε το μεροκάματο και άλλοι που κυκλοφορούν αδέσποτοι… Μακό μπλουζάκια, διαμερίσματα στη Νέα Υόρκη, ιερά φουστανάκια και λάγνες αποδείξεις αγάπης· χέρια που χαϊδεύουν και χέρια που κατασπαράζουν· καφετέριες, τζαζ, έρημες λουτροπόλεις, πευκοβελόνες, βρεγμένοι δρόμοι και ενοικιαζόμενα δωμάτια· μηνύματα που έρχονται μέσα στη νύχτα και αναστατώνουν, όμορφα πόδια των γυναικών… Τα ποιήματα αυτής της συλλογής διαβάζονται οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και οπουδήποτε...

Κάτω από την πέτρα μ...

Φεύγοντας από το σπίτι σου και μπαίνοντας στο αεροπλάνο, άρχισα να γράφω αυτό το γράμμα για να σε έχω μαζί μου στο ταξίδι, πριν φτάσω στο σπίτι μου και μου ανοίξεις, κρατώντας στα χέρια σου το γράμμα που δεν σου έχω γράψει ακόμα, ζεσταίνοντας πάλι το λάθος σπίτι, αυτό το σπίτι δίχως δωμάτια που λέμε ότι ζούμε ενώ έχουμε μεταναστεύσει κι οι δύο σε έναν παγωμένο διάδρομο, με τον αέρα να αλλάζει την ώρα και να στεγνώνει το μελάνι από το πρώτο μας γράμμα, τρυπώντας τους τοίχους που τρέχουν στα μάτια μας...

Με­τα­ξύ ιστο­ρί­ας και λο­γο­τε­χνί­ας, ιδε­ο­λο­γί­ας και αισθη­τι­κής, πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και μυ­θο­πλα­σί­ας, μαρ­τυ­ρί­ας και απο­λό­γου για ατο­μι­κά και συλ­λο­γι­κά τραύ­μα­τα, το πα­ρόν βι­βλίο φι­λο­δο­ξεί να προ­σφέ­ρει μια νέα προ­σέγ­γι­ση στα πιο αμ­φι­λε­γό­με­να έρ­γα του Ρό­δη Ρού­φου, το Χρο­νι­κό μι­ας σταυ­ρο­φο­ρί­ας (1954-1958/1972) και τη Χάλ­κι­νη Επο­χή (1960), και μια συ­γκρο­τη­μέ­νη από­πει­ρα έντα­ξής τους στην επο­χή και στο ευρύ­τε­ρο κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό, ιδε­ο­λο­γι­κό και πνευ­μα­τι­κό κλί­μα, όπου τα μυ­θι­στο­ρή­μα­τα αυτά δη­μι­ουρ­γή­θη­καν, αλ­λά και κρί­θη­καν...

-

Ποίημα λιτό Τρίτη, σχεδόν ξημέρωμα, και στην απέραντη ακτή σημάδι μελανό, προκλητικό, μόνο το μπλε σακίδιο να περιμένει...

Προσοχή, άνθος Γυρεύοντας λίπασμα για την ελπίδα, βρίσκεις νόημα στην απλή σκέψη πως η προετοιμασία θρέφει βαθύτερα από κάποια άγαρμπα χαϊδολογήματα...

Πριν την αυγή Δεν μας συνόδεψε κανείς σ’ εκείνο τον σταθμό που τον στερνό αποχαιρετισμό νομίσαμε πως δώσαμε στην Άνοιξη και στο μεγάλο της όνειρο να τιναχθεί σαν νέος σπόρος στον αιθέρα...

ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ...

V Ταξίδευες μοναχική στη δίνη τ’ ουρανού...