Σ’ εκείνη την ημέρα που δεν ξημέρωσε ποτέ...

-

ΤΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ 1 (Ν’ αρχίσω, είπα): Ν’ αρχίσω, είπα, έναν νέο κύκλο Έστω σπείρα έστω έλλειψη: ας διαλέξω Τρεις ιστορίες να διαπλέξω –μια από παραβολές, μια από ίσκιους, μια πιο δύσκολη– Στην πρώτη Θα έβγαινα Τρίτη πρωί στην πόρτα με βροχή Δρόμοι υγροί σαλιγκαριών Ποιος ξέρει ποιον θ’ ακολουθούσα Θα απομακρυνόμουν όσο άντεχα Χωρίς προοπτική Θα μ’ έχανε το δάσος Θα ’χανα το σανδάλι μου σε φτέρες προϊστορικές Μνήμη φωλιά σκορπιών θα σκόρπιζε η θνητή μου φτέρνα Θα έτρωγαν τα πετεινά του ουρανού τα ψίχουλα απ’ τα λόγια μου Μόνο στροφές για την επιστροφή Και θα ’χε γίνει πια η πόρτα υποβρύχια: Ή θα καταδυόμουν Ή θ’ άνοιγα μαύρη ομπρέλα και θ’ ανέβαινα στη δόξα...

Θυμάμαι!
 Θυμάμαι!
 Τα όργανά μου αντηχούν τη φωνή σας εκ βαθέων...

-

Το μακρύ χρονικό διάστημα του εγκλεισμού δημιούργησε τα μύρια όσα σε εμάς, αλλά και στην κοινωνία γενικότερα, έτσι κι εμείς ως πνευματικοί άνθρωποι, διαθέτοντες ευαισθησία και λόγο, το επόμενο χρονικό διάστημα θα βρεθούμε ενώπιον συγκλονιστικών αλλαγών και συγκρούσεων...

-

Η γνώση συνδέεται συνήθως με τη διάνοια...

Η σύγχρονη ποίηση δεν είναι πάντα ευανάγνωστη...

Στο βιβλίο Έρωτας Νηπενθής η συγγραφέας Ηρώ Καραμανλή εμβαθύνει με πρόσφορη διάθεση στις άδηλες ανθρώπινες στιγμές που αμφισβητούνται από αμείλιχες πράξεις και ισχυρά γεγονότα...

Λέει ο Ευριπίδης: « Όταν ο Θεός εις το σώμα εισέλθει πολύς, το γαρ βακχεύσιμον και το μανιώδες, μαντικήν πολλήν έχει »...

Είναι το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Πάνου Δημητρόπουλου, που είναι στιχουργός , συνεργάτης πολλών νέων Ελλήνων συνθετών...

Από τις τόσες τριγύρω που σκορπίζει ομορφιές η φύση ανεπιφύλαχτα και γενναιόδωρα φρόντισε με μητρική αγάπη τον άνθρωπο...

Είναι φορές που το βλέμμα γλιστράει από την πραγματικότητα και καθηλώνεται στον χώρο αμέτοχο, δίχως σκέψη, δίχως ήχους και δίχως χρώματα...

Υπάρχουν πολλά πρόσωπα εντός της ζωής μας...