FIRE Through a blaze poems emerge Honey dripping from the words that crafted them Kiss goodnight to your tendencies With your fiery tongue Light up my life She came holding lilies Round she is and soft Ashes and splashes of red Remnants of his shabby image Picked up his pieces in her warm embrace Mended his wounds with her hair of gold Nurtured by her secret melodies He found a way Παράλληλα με τις σπουδές του στο πιάνο, την ελληνική παραδοσιακή μουσική και το κλασικό τραγούδι, ο Δημήτρης Κωσταρέλος από μικρή ηλικία έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή στίχων και ποιημάτων...

-

ΤΟ ΧΩΡΙΟ Είναι κάτι μέρες που το μυαλό πετάει σε πάει σε μέρη μακρινά σε πρόσωπα αγαπημένα...

Στην τσέπη μου μέσα μυρίζει ρίγανη, φυτεία ολόκληρη από κάθε ως τώρα μου εποχή, κάθε κόκκος της κι άλλη μυρωδιά, όλες σ’ όλους η μία καλύτερη από την άλλη, η μια εποχή πιο δική μου εδώ τώρα από το μέλλον όπως φαίνεται, από την άλλη...

Θα ’ρθει κάποια μέρα… ανδριάντας η σιωπή των νεκρών θα υψωθεί τη λήθη τρυπώντας λουσμένη με αίμα...

Ο γρανίτης επιμένει κάτω από τα βότσαλα...

Αδιάλειπτη προσπάθεια αυτογνωσίας και διαφυγής από απρόβλεπτα αδιέξοδα, από γεγονότα φοβερά και πρωτόγνωρα και συντροφικότητας, φιλίας, ανοχής και στόχων υψηλών, έντιμων, ιδανικών...

-

-

-

-

Η ΚΡΑΥΓΗ Ποτάμια είναι τα δάκρυα που έχεις κλάψει για τα λάθη σου, αλλά τον πόνο δεν κινούν...

Με τη σκέψη της ενηλικίωσης αναλογιζόµουν πώς έγινα ο άνθρωπος που είµαι...

-

Τα βράδια πάντα μετρούσαμε αυτούς που πουλήθηκαν κατά την διάρκεια της ημέρας...