-

-

Βασισμένο στη ζωή της Μπρονισλάβα Βάις, αλλά και τριών μαγισσών που η καθεμιά τους σημάδεψε την εποχή της με την «ανίερη» συμπεριφορά της, η Παπούσα είναι ένα ποιητικό έργο που υμνεί την αξία της ζωής, την ύπαρξη, τη χαρά, τον έρωτα, αποτίοντας φόρο τιμής στη σπουδαία αυτή μα άγνωστη ποιήτρια...

Κράτησα το βάρος των επιλογών κρεμασμένη στα σχοινιά των δακρύων μαγεμένη απʼ την αλμύρα του συναισθήματος πόνεσα...

Τα νέα ποιήματά της...

Ο δέκατος τρίτος ουρανός και η χρυσοχοΐα των Αζτέκων Πρελούδιο Δεν ξέρω, αλλά απ’ την κορφή της Παντάνασσας Πάντα γκρεμίζεσαι στις εντός σου χαράδρες και Πάντα όρθιος σηκώνεσαι...

Τα ποιήματα δεκαπέντε χρόνων ενός νέου ποιητή μας...

Εντός των σελίδων της συλλογής του Αλέξανδρου Κατούλη αναφαίνονται οι κραδασμοί της Ζωής που ο άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει...

Πλατείες Δες μια κίτρινη καρέκλα, κάτσε κάτω από τον μπλε ουρανό και λούσε την καρδιά σου με άπλετο φως απ’ το χρυσό του ήλιου το σεντούκι...

Στο έργο του Παπαγεωργίου μπορεί κανείς να εντοπίσει δύο περιόδους, με άξονα τη λειτουργία του σώματος-λόγου...

Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή, η οποία αποτελείται από 31 σονέτα, τα θέματα των οποίων αφορούν τον χρόνο, την ποίηση, τον έρωτα και τη σύγχρονη κοινωνία...

«Είσαι» του είπε «το πορτρέτο σου χωρίς το φως να απλώνεται στον πίνακα χωρίς την αμεροληψία του ζωγράφου Είσαι το ποίημα της στιγμής που απλοποιήθηκε σ’ ένα βιβλίο Η βιβλιοθήκη είσαι και τα γηρατειά μαζί Συμπέρασμα ανύπαρκτου συλλογισμού ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εμένα»...

Σ’ εκείνη την ημέρα που δεν ξημέρωσε ποτέ...

-

ΤΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ 1 (Ν’ αρχίσω, είπα): Ν’ αρχίσω, είπα, έναν νέο κύκλο Έστω σπείρα έστω έλλειψη: ας διαλέξω Τρεις ιστορίες να διαπλέξω –μια από παραβολές, μια από ίσκιους, μια πιο δύσκολη– Στην πρώτη Θα έβγαινα Τρίτη πρωί στην πόρτα με βροχή Δρόμοι υγροί σαλιγκαριών Ποιος ξέρει ποιον θ’ ακολουθούσα Θα απομακρυνόμουν όσο άντεχα Χωρίς προοπτική Θα μ’ έχανε το δάσος Θα ’χανα το σανδάλι μου σε φτέρες προϊστορικές Μνήμη φωλιά σκορπιών θα σκόρπιζε η θνητή μου φτέρνα Θα έτρωγαν τα πετεινά του ουρανού τα ψίχουλα απ’ τα λόγια μου Μόνο στροφές για την επιστροφή Και θα ’χε γίνει πια η πόρτα υποβρύχια: Ή θα καταδυόμουν Ή θ’ άνοιγα μαύρη ομπρέλα και θ’ ανέβαινα στη δόξα...