Οι λέξεις που με δίδαξαν, ευκτικές πλάγιου λόγου...

Στη ζωή, ερχόμαστε για να εκτελούμε το έργο μας...

-

-

-

-

-

-

-

Πόσες ήταν οι μούσες δεν μπορώ να θυμηθώ...

Μια σταγόνα στους ωκεανούς των δακρύων, που χύθηκαν για τους ανεκπλήρωτους έρωτες, μια νότα στις ωδές και τις συμφωνίες και τα ατέλειωτα τραγούδια, που γράφτηκαν για την αγάπη, μια ανάσα στους αμέτρητους αναστεναγμούς, που διαλύθηκαν στην ατμόσφαιρα του χρόνου, αναθεματίζοντας το πάθος και τα «όχι» του...

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΜΑΡΑ...

Η ποιητική συλλογή «Το φως που εξαπλώνεται» αποσκοπεί στο να μεταφέρει τον αναγνώστη από τη δίνη του μυαλού και τα δάκρυα της ψυχής στο φως...

Τα ποιήματα του βιβλίου αντλούν τη θεματική τους από την ιστορία...

Την έχασα μέσα σε ένα σπίτι λαβύρινθο Φώναζε το όνομά μου Προσπαθούσα να τη βρω Όχι, προσπαθούσα να βρω το φεγγάρι Μέσα στις σκιές Μέσα στο σπίτι Με τα κουρέλια ήμουνα ευτυχισμένος Χωρίς τα κουρέλια ήμουνα δυστυχισμένος Θυμόμουν ότι κοίταγα τα άστρα Ναι, κοίταγα τα άστρα Σε κάποια γωνιά Περίμενε μια αράχνη Καλώς ήρθες στην χώρα της αρνητικότητας Μου είπε Και μετά με τη δική σου φωνή Μου είπε ένα αλλόκοτο Σ’ αγαπάω ακόμα...