Δοκίμια επειδή στη ζωή δοκιμαζόμαστε....

...

...

...

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ Είναι που ο κόσμος ο γλυκός είν ένας κήπος μακρινός ένας παράδεισος στενός που σβήνει και ανάβει και όταν ανοίγει είσαι μακριά, και όταν κλείνει είναι αργά και αφήνει μόνο μια γλυκιά ματιά μ ένα σημάδι....

....

...

Με το αρχέγονο στοιχείο της αγριότητας, ως εσωτερική σχέση ψυχικών ποιοτήτων η Χρύσα Βλάχου προσεγγίζει τη δυνατότητα συνάντησής μας με ήχους και σχεδιάσματα ως κραυγές και σιωπές σημείων....

Το μυαλό σημαίνει ΕΣΠΕΡΙΝΟ....

Σαν άκαρι του σύμπαντος και κόκκος του απείρου, να μαι σπορά του τίποτα και άνθος του ονείρου....

ένας στερημένος που τρώει πατατάκια στο σινεμά, μια μπουγάδα που χτυπιέται στον άνεμο, ένα εκθετήριο φιδιών στη λεωφόρο Κηφισίας, αυτός που γλεντάει στο φως, κάτι μύγες που επωάζουν ιστορίες, μια γιαγιά που σφάζει πορτοκάλια, πάλι αυτός αλλά με ψυχή φραπέ, η Βιρτζίνια Γουλφ εν εξάλλω, ο Πέκινπα πριν αγριέψει, ένα φιλί στο λούνα παρκ, μια χούφτα γυμνοσάλιαγκες βουδίσκοι, η λέξη "μνημόσκυλο", ένα αρνί στη σκεπή, το όρος Χορτιάτης στα ντουζένια του, η επωδός "πρώτα πάλι πέθανε η κότα", μια σφαίρα που καρφώνεται σ έναν μαθητή στην Εγνατία...

...

Η ΤΕΛΕΤΗ Όταν πετάξω, μόλις το μυριστούν καλύτερα μην κλάψουν με ταράζουν οι γόοι....

...

Κάθε αρχή, εκ προοιμίου, περιέχει το τέλος, όπως ακριβώς η γέννηση περιέχει τον θάνατο....