Η μοίρα ενώνει τις ζωές των ανθρώπων....

Παίζω και χαίρομαι και ανακατεύω τα παιχνίδια μου....

...

...

Παιδί με αφαλό ένα ρόδι και τον αστρίτη μες το βλέμμα Παιδί με το λινό φουλάρι για προσκέφαλο και το άλικο της παπαρούνας στα ακροδάχτυλα Παιδί του νερού και της αγάπης Των λαχουριών τα σχήματα σου δείχνουνε το μέλλον Καλοκαίρι στην Αθήνα Πηλός Βασιλικός Ελιές και γάλα χυμένο απ’ την άκρη των νυσταγμένων χειλιών Πιο δυνατό το μείγμα κι απ’ τον παφλασμό της Γης...

Οι ραψωδίες του ποιητή στη Νέκυια με φέρουν....

Θα φυσήξεις και δε θα πέσω· Συνεχίζεις να βλέπεις κάτω από σένα γυμνά τα γόνατά σου....

Μα τον θυσιασμένο νάνο τεχνουργό, Περιφερόμαστε και ’μεις λαμπροί αστέρες Και μα της μοίρας τον ουράνιο αργαλειό, Μας χειροτόνησαν πνευματικούς πατέρες....

-...

...

Κάποια από τα ποιήματα της παρούσας έκδοσης έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Ποίηση και Παρέμβαση, στον διαδικτυακό τόπο fractalart....

"Σημειωματάριο Ανησυχίας"....

Τι θα μπορούσε αν μη τι άλλο να κάνει ένας ζωγράφος περπατητής των Αθηνών, με το χρόνο και την απόσταση κατακερματισμένη; Το έργο "Στα Cafe της αναμονής" γεννήθηκε όχι από πρόθεση, ούτε με κάποιο σχέδιο στο μυαλό μου....

ΔΙΝΗ αστροναύτης έφτασα σ’ επίγειο γαλαξία το κράνος μου φωτόνια βομβαρδίζουν τα πάντα στρέφονται γυρίζουν κι εγώ παρατηρώ σε αφασία εντυπώσεις σαν φωτογραφίες κουνημένες λεωφορεία κόκκινα επιταχύνουν φωτός λωρίδες πίσω τους αφήνουν που μένουν λίγο ξεχασμένες ο Τάμεσης την πόλη πλένει καταπονημένος νοσταλγώντας ίσως μέρες λαμπερές μες στα λιβάδια νυχτόβιος εργάτης πλέον που δεν του δίνουν άδεια τρέχει και δεν προλαβαίνει, γκρι και κουρασμένος οι λάμπες ψήνουν το σκοτάδι χωρίς ενδοιασμούς μωβ ατμούς διαχέοντας στον ουρανό τα σύννεφα στραγγίζονται, στάζοντας νερό θολώνοντας τα μάτια με πετρελαίου ιριδισμούς κι εγώ αόρατος απλώς παρατηρώ εξωγήινος που στην ταχύτητα διακτινίζεται όπως σε κινούμενη ρόδα μια ακτίνα εξαφανίζεται κι απομένει αορίστως στο κενό το Μάτι του Λονδίνου αντικρίζω ευθέως μπροστά μου να κάνει πως κοιτά την καθημερινή τους δίνη ήλιος που το φως σαν από αγγαρεία δίνει χωρίς να τον απασχολεί ο κάθε κόκκος άμμου...

...