Είμαστε ζωντανοί κάτω από τους πέτρινους ιβίσκους Τ αγάλματα έσπασαν μέσα στη νύχτα Το κρηπίδωμα του λιμανιού ράγισε Σαν την φωνή του καλοκαιριού Τα κύματα τραβήχτηκαν πίσω στη θάλασσα Η γη κινήθηκε απότομα Οι κάτοικοι κοιτούσαν με μια θλίψη στο χέρι Αυτό το καλοκαίρι ήρθε σαν ένα δένδρο Γυμνό από τη θάλασσα Τα λεία μάρμαρα που είχαμε Τα δώσαμε στο χρόνο κι έφυγε Παίρνοντας μαζί του την πόλη Της Κω που αγαπήσαμε....

...

Μια νέα ποιητική φωνή που καταθέτει έναν προβληματισμό για τη σύγχρονη εποχή της πολιτισμικής και ηθικής κρίσης....

...

...

...

Μάζεψε τα χρώματά του ο ήλιος και ζωγράφισε όλον τον ουρανό απ άκρη σ άκρη! Πέρασε και καλημέρισε πολιτείες και χωριά, χαρίζοντας από ένα χρώμα στο καθένα....

Και πάλι πίσω ύστερα, ξανά μες στο καράβι αφήνοντας ξοπίσω μας τα μάγια της στεριάς, η ζέστη και ο πυρετός το σώμα μας να ανάβει στο ήρεμο απόβραδο μιας κάποιας ξαστεριάς....

ήρεμος (σε κοιτώ) ηττήθηκα (από το) πάθος πάλι *** άρνηση δεν ξέρω γαλλικά καλοί τρόποι μην με κοιτάτε όμορφο δαγκώνω τώρα...

Γήινες σκουληκότρυπες είν των µετρό µας οι σταθµοί....

...

Ένα άδειο δωμάτιο Μία γυάλα χωρίς οξυγόνο και νερό Ένα χρυσόψαρο που μπλέχτηκε στα βράγχια του θανάτου Θάλασσες κόκκινες στο χρώμα της μαγεντιανής φράουλας Αγάπες για "πάντα" που κέντησαν τον πόνο σταυροβελονιά στα αγιασμένα κορμιά τους θανατηφόρα αντίποινα από ενήλικες σφήκες για τις ψυχές που γερνάν Όλοι οι μεγάλοι έρωτες της γης στους κήπους της οδύνης Μα κάθε πρωί -από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου- ακούω καθαρά τον καλπασμό του ήλιου Και τα χελιδόνια....

...

Ένα ποιητικό παίγνιο για έξι χέρια, με κοινό θεματικό, υφολογικό και τεχνοτροπικό άξονα....

...