ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΜΟΥ Φούντες και φούντες τα λιόδεντρα, τα κυπαρίσσια Ως τους αστράγαλους λυγάει το μελτέμι Εδώ από φεγγάρι σε φεγγάρι κρατάει ο καιρός....

-...

-...

-...

-...

Ο φτωχός βρίσκεται στις αντανακλάσεις από τα τζάμια των πολυκατοικιών, πίνει νερό απ τη δροσιά των φύλλων, τρώει ξεροκόμματα, αφουγκράζεται, ξεθωριάζει, και από τα μάτια του αντί για δάκρυα κυλάνε σπίθες....

ΣΥΛΛΑΒΕΣ Κι ό,τι μ απόμεινε απ το πέρασμά σου σιγά-σιγά ο χρόνος το λειαίνει σαν ένα βότσαλο της ποταμιάς....

Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε για πρώτη φορά στον Ίκαρο το 1983 και σήμερα επανεκδίδεται μετά από αρκετά χρόνια απουσίας....

-...

ΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ Ακτές των δολοφόνων στα πλαϊνά του ύπνου μου όπου η ζωή αντιγράφει τα σχήματα τα πρόσωπα τους ρόλους της αγάπης Με σκιές θρυμματίζονται τα ονόματα αυτών που πέρασαν κι η άπλα μιας πατρίδας υποχωρεί στο έλκος της συντριβής Δεν λέω για δυσοίωνα για τα εύκολα μιλώ σελίδες μιας ανάγνωσης στρυφνής κουραστικής πλήθος σελίδες Σύγκρουση της μνήμης της αλήθειας με την προβολή μιας ευκοιλιότητας....

ΡΟΗ Ι Κι αν κάποτε η ψυχή θα με ρωτήσει γεννήθηκα και πέθανα εδώ θα πω σ αυτόν τον τόπο και τον άλλο άγνωστος μεταξύ αγνώστων το φύλλο που πέφτει απ το κλαδί ποτέ στο ίδιο δέντρο δεν ξαναγυρίζει αν στη βουή αφουγκραστείς σίγουρα θα μ ακούσεις είμαι η ροή θα πω είμαι το νεύμα η σκόνη της στιγμής που φεύγει....

ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ Μοναχικοί περίπατοι στην παραλία των λέξεων οι γλάροι πάνω από τη θάλασσα κρωγμοί λόγια ανείπωτα που έχουν έτσι μετεμψυχωθεί κι άλλα που έχουνε μεταναστεύσει σε κλίματα θερμά σε ξένους τόπους απ όπου ο γυρισμός είναι σαν χάντρα που ακτινοβολεί σαν δάκρυ σαν διαμάντι σαν πυρσός που σιγοκαίει μα κινδυνεύει να φουντώσει σαν χάδι σα σιωπή PROMENADES SOLITAIRES Promenades solitaires sur la cote des mots les mouettes au-dessus de la mer croassements paroles non-dites ainsi reincarnees et d autres qui ont emigre vers des pays chauds des pays etrangers d ou le revenir est perle qui rayonne, larme diamant flambeau qui brule lentement mais risque d eclater, telle une caresse, tel le silence...

Στου Πικιώνη καλντερίμι, Χρυσομάλλικο αγρίμι, Μες σε στέρνα κολυμπά....

-...

Της γυναικός απογοήτευση γεμίζει τις φλέβες μου μια θλίψη και μια ήττα απέναντι στις προσδοκίες μιας ζωής που με σεισμό θα μοιάζει κι όχι που δε σ αγγίζω, αυτό το είπα κι όχι που δε σε έχω, αυτό το στήριξα μα που δεν ερωτεύομαι ξανά, ξανά, και κάθε μέρα μια γυναίκα...