Πόσες φορές ακούσει έχω «Δεν είμαι εγώ άνθρωπος τέτοιος»...

Ανοίκεια οικεία Έρως άλογος, άτι Άρμενο γαλάζιο Γκρι τ’ ουρανού Και του ορίζοντα μουρμούρισμα...

…Υποβοηθούμενες ψυχές, να εκλιπαρούνε λίγες σταγόνες ευτυχίας να βρούνε...

-

ΑΡΓΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΟΥ ΜΙ...

Ποιητική συλλογή γραμμένη στα αγγλικά! Για εκείνους που αναζητούν κομμάτια του εαυτού τους...

-

Μια ποιητική συλλογή που μας καλεί να ανακαλύψουμε την αλήθεια πίσω από την απλότητα των συναισθημάτων, εκεί όπου η ζωή βρίσκει το πραγματικό της φως...

-

Καθώς περνούν οι κουρασμένες μέρες μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη, κρυμμένος μες στις πικροδάφνες ονοματίζεις τις αράχνες: τον υφαντή, τον ερημίτη, την λυκοαράχνη, τον αμαυρόβιο, την αγελήνη, την αργιόπη, να πλέξουν γύρω σου τον πιο όμορφο ιστό τους από ολόχρυσο μετάξι υφασμένο, να παγιδέψουν στις κλωστές έναν αστρίτη, στις οψιδιανές ακτές να τον αφήσουν πλάι στην ξερή τη λάβα να στεγνώσει, το αστροκέντητό του δέρμα να φορέσεις να ξεγελάσεις τον Αγγελοκρίτη με το ακόντιο του Δρακοκτόνου, και πάλι κάπου εκεί απ’ τις πικροδάφνες την άρμη του Αυγούστου να σκορπίσεις, τα κρίματα του κόσμου να σκοτώσεις...

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΡΑ ΓΕ εξαρτάται πάντοτε η κάθε άποψη σε πόσα ακρογιάλια χρειάστηκε να γίνεις _Είδωλο...

Είναι φορές που νιώθεις τις λέξεις να ρέουν αρμονικά μέσα στις φλέβες σου...

Τα ποιήματα της συλλογής «Εκμαγείο» συνθέτουν έναν εσωτερικό διάλογο, όπου η ευαισθησία συναντά την ωμή αλήθεια...

-

ΜΙΚΡΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ Κι αν δεν βρούμε ποτέ Ιθάκη, αν την προσπεράσουμε; Τι θα μας απομείνει; Ταξίδι ατέρμονο; Όνειρα αστροκεντημένα σε νυχτερινούς ορίζοντες; Το αλμυρό τραγούδι κάποιας αχαρτογράφητης θάλασσας; Έρωτες του κύματος κρυμμένοι στην ομίχλη; Σειρήνες μιας ποθητής, άγνωστης πατρίδας; Μύθοι μακρινοί, περίεργοι, γύρω απ’ τη καρδιά, με σπάγκο, πλεγμένα νήματα από θεές της Μοίρας, μιας δεύτερης, κρυφής ζωής...