Το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 1986 (ήταν ακόμα εργάσιμη μέρα), την ημέρα δηλαδή που έπρεπε να παρουσιαστώ για κατάταξη στο ΚΕΠΘ (Κέντρο Εκπαίδευσης Πυροβολικού Θήβας), και ενώ στις εφημερίδες αναγράφονται δηλώσεις μου και ανταποκρίσεις από την εκδήλωση στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, πηγαίνω συνοδεία δικηγόρου στη στρατολογία του Ρουφ και καταθέτω την άρνηση στράτευσής μου, καθώς και το αίτημα θέσπισης ΕΚΥ (Εναλλακτικής Κοινωνικής Υπηρεσίας)...

Είµαι ακόµη ζωντανός, παλεύω, αγωνίζοµαι, δίνω µάχες καθηµερινά να σταθώ όρθιος...

Στο βιβλίο παρατίθεται μέρος των εμπειριών που αποκόμισε σε όλην αυτήν την πορεία, μαζί με τις αμερόληπτες και τεκμηριωμένες αναλύσεις του επί ζητημάτων διεθνούς και εξωτερικής πολιτικής -και όχι μόνο...

Για τους πολλούς, ο Μέρλιν είναι ο γνωστός μυθικός μάγος· για τη συγγραφέα είναι ο δικός της καρκίνος, που τον βάφτισε συνειδητά, για να του προσδώσει οντολογική υπόσταση και έτσι να τον πολεμήσει με τον τρόπο που ξέρει καλά: πρόσωπο με πρόσωπο...

Η αγάπη για µια µητέρα – πατρίδα που βρίσκεται µακριά...

Στην Τηλεαγάπη η Πέτρα Χαρτ -εμβληματική φυσιογνωμία του παγκόσμιου εκδοτικού τοπίου- περιγράφει τις εμπειρίες της στα μεγάλα κέντρα υψηλής τεχνολογίας της Καλιφόρνιας, στη Σίλικον Βόλεϊ και τις πανεπιστημιουπόλεις Μπέρκλεϊ και Στάνφορντ...

«… Είναι ένα βι­βλίο–γρο­θιά στο στο­μά­χι...

Το βιβλίο του Σωτήρη Μπλέτσα είναι ένα ταξίδι ταυτότητας που ξεκίνησε πριν εξήντα χρόνια από ένα βλαχοχώρι, το Γαρδίκι Τρικάλων, για να καταλήξει και να κατακτήσει μιαν άγνωστη Τροία, μια πόλη, που δεν είναι ακριβώς πόλη αλλά μια ταυτότητα, και κυρίως όλα τα σημαντικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων και η γλώσσα, που καθορίζουν την ύπαρξη, μα και τη μοίρα ενός ανθρώπου...

Η συγκλονιστική μαρτυρία του ανθρώπου το σπίτι του οποίου αποτέλεσε φιλόξενο καταφύγιο για δύο ηρωικές μορφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, τον Νίκο Πλουμπίδη και τον Νίκο Μπελογιάννη...

Αυτό το βιβλίο πατάει πάνω σε πραγματικά γεγονότα, όπως τα έζησαν ο συγγραφέας και συγγενείς του ή φίλοι του...

Στη νυχτερινή δημόσια Εμπορική Σχολή της πλατείας Κουμουνδούρου όπου φοιτούσα –γιατί τη μέρα δούλευα στην οδό Αθηνάς–, μεγάλωσα με την πεποίθηση πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο στη ζωή, αλλά και τίποτα δεν χαρίζεται...

Θυμάμαι ότι, παλαιότερα, περνούσαμε καθημερινά από το κέντρο της Άμεσης Δράσης και, αργότερα, από το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας και παίρναμε από τον αρμόδιο αξιωματικό το λεγόμενο «δελτίο αδικημάτων και συμβάντων»...

Θα περίμενε κανείς ότι μετά τον βίαιο ξεριζωμό τους οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία θα απέφευγαν να θυμούνται ότι «ζούσαν καλά με τους Τούρκους»...

Readers of this book are impressed by the honesty with which the author describes her fears she has experienced...

«Μην το πεις πουθενά, σε παρακαλώ! Αυτό που σου είπα...