Ρωσική πεζογραφία - Μυθιστόρημα

Ακούς, πως τραγουδούν οι ανόητοι σε όλον τον κόσμο; Αυτοί γεμίζουν πυροβόλα...

Μια τεράστια τοιχογραφία της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα και μια από τις ωραιότερες ερωτικές ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ....

Το "Μια γλυκιά γυναίκα" δεν είναι μήτε διήγημα μήτε σημειώσεις. Φανταστείτε ένα σύζυγο που η γυναίκα του αυτοκτόνησε και είναι τώρα ξαπλωμένη στο τραπέζι.

Το μυθιστόρημα «Ευγένιος Ονέγκιν» σε στίχους ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν το συνέθετε περισσότερο από εφτά χρόνια (1823 – 1830)...

Ο Ρασκόλνικωφ, φοιτητής της Νομικής στην Αγία Πετρούπολη, διακατέχεται από την αντίληψη ότι έχει κάθε δικαίωμα να εγκληματεί για το καλό της ανθρωπότητας και ενάντια στην κοινωνική αδικία...

Στη Ρωσία, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση...

Ο ήρωας του Αγκέεφ, επηρμένος, δανδής, θεωρεί πως χάρη στην πνευματική του υπεροχή έχει δικαίωμα να αντιμετωπίζει τη ζωή επιπόλαια, αισθητικά· πως είναι κάποιο πλάσμα σπάνιο, ξεχωριστό, ανώτερο...

Με «µπροστάρη» τον Αριστείδη Φόµιτς Κουβάλντα, µια ιδιόρρυθµη παρέα ανθρώπων της αγροτικής τάξης ξεκινούν τη δική τους επανάσταση εναντίον του ιδιοκτήτη ενός καταλύµατος στο οποίο συχνάζουν...

Ο Παζντνισόβ σκοτώνει τη γυναίκα του...

Σε έναν υποθετικό κόσμο διάφορα πριγκιπάτα συνέχεια πολεμάνε μεταξύ τους, επικρατεί ένα χάος και ο λαός βασανίζεται...

Οι Σημειώσεις από το υπόγειο είναι ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα που καταλαμβάνει περίοπτη θέση στο ντοστογιεφσκικό λογοτεχνικό σύμπαν και σηματοδοτεί τη νέα εποχή των μεγάλων μυθιστορημάτων...

-

Τοποθετημένη στην επινοημένη από τον συγγραφέα, φανταστική χώρα που κάποιοι ονόμασαν Γκρινλάντια, η νουβέλα του Αλεξάντρ Γκριν υιοθετεί την τεχνική της παραβολής και την ατμόσφαιρα του παραμυθιού για να αφηγηθεί μια μυθική ιστορία αγάπης...

Ο "Ηλίθιος", μαζί με τους "Δαιμονισμένους" και τους "Αδελφούς Καραμάζοβ", παραμένει ένα απ' τα κυρίαρχα έργα του Ντοστογιέβσκη. Ο πρίγκηπας Μίσκιν, ένας επιληπτικός, γυρίζει από μια κλινική της Ελβετίας, όπου κάποιος γιατρός τον είχε φροντίσει από ευσπλαχνία.

Ο κροκόδειλος του Ντοστογιέβσκη δεν ασκεί μόνο έμμεση κοινωνική κριτική στα κακώς κείμενα της εποχής αλλά συνιστά και ένα δριμύ κατηγορώ για την αναξιοπιστία του Τύπου και την απουσία δημοσιογραφικής ηθικ