Το όνομά μου είναι Μυρτώ Τσιουμπρή. Δηλαδή Μυρτώ. Τουλάχιστον έτσι αποφάσισαν οι γονείς μου όταν ήμουν μικρή. Εμένα μου άρεσε πιο πολύ να με φωνάζουν Πασχαλίτσα! Γιατί αγαπώ το κόκκινο και τις μεγάλες μαύρες βούλες της! Αλλά ποιος ακούει ένα παιδί; Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, όλο έσκαβα το χώμα για να φτιάξω τείχη και κάστρα. Και όταν χαλούσαν έφτιαχνα καινούρια. Πιο μεγάλα. Πιο δυνατά. Όπως εγώ όσο μεγάλωνα. Το πρώτο μου όνειρο ήταν να γίνω αρχαιολόγος, γιατί μαντέψτε! Αγαπούσα την ιστορία και τα χώματα! Τελικά έγινα γεωπόνος, γιατί εκτός από τα κάστρα μπορούν και γεννούν τη ζωή. Δέντρα, θάμνους, πολύχρωμα λουλούδια και αμέτρητα ζωάκια και έντομα που μυστικά ζουν μέσα τους. Μα αυτό που δεν ξέρουν οι μεγάλοι είναι πως οι άνθρωποι είναι σαν το χώμα που πατούν. Και όμως! Είναι το μυστικό μου που σε κανέναν άλλον δεν το έχω πει. Όσο δίνεις νερό και τροφή σε ένα χώμα γίνεται τόσο χαρούμενο που γεννάει όλο και περισσότερα φυτά. Και αυτά τα φυτά ψηλώνουν και ανθίζουν με χρώματα που κανείς ποτέ δεν έχει φανταστεί! Έτσι είναι και οι άνθρωποι. Σαν τα χώματά μου. Όταν τους χαρίζεις απλόχερα την αγάπη και την καλοσύνη, ξαφνικά δεν είναι οι ίδιοι! Μεγαλώνουν, βγάζουν άνθη και κλαδιά. Και ένα τεράστιο χαμόγελο φωτίζει την ψυχή τους. Έτσι και εγώ αποφάσισα πως θέλω να κάνω τους ανθρώπους να ανθίζουν. (Πηγή: "Εκδόσεις Ελκυστής", 2026)