Στο Μούλα-μαντιάμακα-κάρικα, ένα από τα σημαντικότερα σωζόμενα βουδιστικά κείμενα, ο Ναγκάρτζουνα θεμελιώνει από τον 2ο μ...

«Οι θεμελιώδεις διαφορές στην ανθρώπινη μοίρα μπορεί να περιοριστούν σε τρεις ξεχωριστές κατηγορίες: Α) Τι είναι ο άνθρωπος – δηλαδή, η προσωπικότητα με την ευρεία έννοια της λέξης, στην οποία συγκαταλέγονται η υγεία, η δύναμη, η ομορφιά, η ιδιοσυγκρασία, ο χαρακτήρας, η ευφυΐα και η μόρφωση...

Τζούντιθ Μπάτλερ – η εμβληματική προσωπικότητα που με το πρωτοποριακό βιβλίο Αναταραχή φύλου επαναπροσδιόρισε την αντίληψή μας για το φύλο και τη σεξουαλικότητα, καταπιάνεται εδώ όχι με μια νέα θεωρία αλλά με τις επιθέσεις κατά του φύλου, που έχουν αποκτήσει κεντρική θέση στα σημερινά συντηρητικά και αντιδραστικά κινήματα...

Τώρα θα μιλήσουμε για κάτι που σε τρομάζει...

Αυτό που καθιστά το έργο του Πεσσόα τόσο ενδιαφέρον (και επίκαιρο) είναι ο έξυπνος, απρόβλεπτος τρόπος με τον οποίο ερευνά όχι μόνο την ανθρώπινη ψυχή, αλλά και τη –συχνά αθέα­τη– σύγκρουση μεταξύ της ατομικής και της κοινωνικής ταυτότητας...

Ο Αθεϊσμός διακρίνεται σε σκεπτικιστικό και δογματικό...

Πίστη είναι η κατάσταση εκείνη όπου κάποιος μεριμνά υπέρτατα για κάτι: η δυναμική της πίστης είναι η δυναμική της υπέρτατης μέριμνας του ανθρώπου...

Όπως σημειώνει εύστοχα ο Isaiah Berlin, το δοκίμιο του Mill Περί Ελευθερίας <<ξεπέρασε όλες τις προγενέστερες συνηγορίες υπέρ του ατομικισμού και της ανεκτικότητας>> και <<παραμένει σήμερα το κλασικό έργο υπεράσπισης της ατομικής ελευθερίας>>...

Ο στοχαστής χρειάζεται ακριβώς το ίδιο φως με εκείνο του ζωγράφου...

«Υπάρχει μία ικανότητα που κρύβεται στη ρίζα κάθε υγιούς ανθρώπου, οικογένειας, σχολείου, κοινοτικής οργάνωσης ή κοινωνίας: η ικανότητα να δούμε τους άλλους σε βάθος και να τους κάνουμε να αισθανθούν ότι τους αντιλαμβανόμαστε – να γνωρίσουμε με ακρίβεια ένα άλλο πρόσωπο και να το κάνουμε να αισθανθεί ότι το εκτιμούμε, το ακούμε, το καταλαβαίνουμε»...

Οι Φιλοσοφικές επιστολές, που εκδίδονται το 1733, δεν είναι μόνο προϊόν στοχασμού πάνω στον τρόπο που πολιτεύονται οι Άγγλοι...

Θα τολμούσα να ξεκινήσω κάπως ανορθόδοξα αυτό το προλογικό σημείωμα με έναν θεωρητικό συλλογισμό...

Αν κάθε ιδιοφυία κλείνει μέσα της κάτι τι δαιμονιακό, αυτό για τον Μπένγιαμιν αλήθευε απολύτως προπαντός στη μορφή ορισμένων εξαιρετικών αντιφάσεων: μια σκέψη βαθύτατα διορατική που προδιέγραψε όλες σχεδόν τις μελλοντικές τροχιές του μοντερνιστικού πνεύματος και, ωστόσο, ένας άνθρωπος που ως ύφος, ως ομιλία και ως τρόποι συμπεριφοράς ανήκε εξ ολοκλήρου στον δέκατο ένατο αιώνα μια τόλμη των θεωρητικών συλλήψεων που ακόμα τρομάζει τον συμβατικά καλλιεργημένο αναγνώστη, και όμως μια παράξενη αδυναμία που εκφραζόταν σαν αναποφασιστικότητα και παραίτηση, η οποία θα αποδεικνυόταν μοιραία γι'' αυτόν μια οξύτατη κρίση η οποία -όπως έγραφε το 1967 ο Αντόρνο- συνελάμβανε το ουσιαστικό τη στιγμή που ολόκληρα τείχη γεγονότων σφράγιζαν μέσα τους απατηλές ουσίες, και την ίδια στιγμή μια αφοπλιστική έλλειψη συνειδητοποίησης του κινδύνου...

Όποιος έχει αναρωτηθεί έστω και λίγο γύρω από τις πνευματικές προϋποθέσεις της εξέλιξης του νεώτερου ευρωπαϊκού και δυτικού πολιτισμού ή του ιστορικού ρόλου που έχουν παίξει στην εκκοσμικευτική πορεία του οι αβρααμικές θρησκείες, ιδίως ο χριστιανισμός, θα το βρει εξαιρετικό ανάγνωσμα...

Ό,τι είναι μετά είναι περισσότερο απ'' ό,τι ήταν πριν, όχι επειδή το μετά περιέχει ή, έστω, προεκτείνει το πριν, αλλά επειδή το μετά πηγάζει κατ'' ανάγκην από το πριν και φέρει στο περιεχόμενό του την αείποτε μοναδική σφραγίδα της ανωτερότητάς του...