Η σύγχρονη παιδαγωγική προτείνοντας μία ισόρροπη και ποικιλότροπα διαλογική και βιωματική σχέση με το σύνολο περιβάλλον του παιδιού, καλεί την αρχιτεκτονική να δώσει νέες απαντήσεις για τους χώρους συναντήσεων, συνδιαλλαγών και δραστηριοτήτων των παιδιών...

Μπορώ να πειθαρχήσω το παιδί μου χωρίς τιμωρία;

Κάθε ωραία έγχρωμη φωτογραφία που βλέπουμε τυπωμένη, αποτελείται από έναν τεράστιο αριθμό χρωματιστών κουκκίδων

Αισθάνεστε μερικές φορές ότι είστε ο μόνος που βγάζει νόημα σε μια συνάντηση; Μήπως οι μακροσκελείς απαντήσεις σάς τρελαίνουν ή ο εριστικός τρόπος του συναδέλφου σάς σπάει τα νεύρα; Δεν είστε ο μόνος...

Ένα τσικ μπορεί να απέχει η ζωή που ζεις από αυτή που ονειρεύεσαι. Μικροί παίζαμε τραμπάλα. Μια τραμπάλα είναι η ζωή. Ποτέ δεν ισορροπεί.

-

-

Το "Μεγαλύτερη αλλά καλύτερη, αλλά μεγαλύτερη" διαθέτει το

Το συγκεκριμένο υλικό ολοκληρώνεται ως μια αποκάλυψη στη ζωή μου σε πνευματικές αναζητήσεις που πάντοτε με απασχολούσαν...

Τι ακριβώς συµβαίνει στην ψυχή του παιδιού όταν το µαλώνουν; Ποιοι είναι οι καταλληλότεροι τρόποι για να πεις σε ένα παιδί πως δεν συµφωνείς σε αυτό που κάνει και να το κατανοήσει; Ποια αλήθεια κρύβεται πίσω από τα "καλοπιάσµατα", τις φωνές αλλά και τις ενοχές του γονέα; Πότε η σχέση γονέα-παιδιού θεωρείται αποτελεσµατική; Με ποιους τρόπους µπορεί ένα παιδί να νιώσει ασφάλεια, να αναγνωρίσει τη µοναδικότητά του και να είναι σίγουρο για τις ικανότητές του; Στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, η Χαρά Βιδοζαχαράκη (Leadership Development Instructor/Trainer), χαρτογραφεί ένα πλήθος συµπεριφορών που καλούνται οι γονείς να διαχειριστούν και στοχεύει στην ανάδειξη µιας αυθεντικής και ποιοτικής σχέσης µε τα παιδιά τους...

Οι μέρες περνούσαν, ο καιρός διάβαινε...

Ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος βρίσκεται στην Αθήνα...

Μία κοπέλα αντιμετωπίζει με απόγνωση την ανίατη ασθένεια της μητέρας της, ένας μεσήλικας άντρας, ευρισκόμενος ξαφνικά αντιμέτωπος με την ανεργία, αγωνιά για το μέλλον του...

Ο παρών συλλογικός τόμος αποτελεί το πρώτο επιστημονικό έργο για τις ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες και την ψυχική υγεία στην Ελλάδα...

Tί σημαίνει για την ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα το φαινόμενο των μαζικών τάφων και των σιωπηλών, απρόσωπων, αποστειρωμένων ενταφιασμών; Τί επιπτώσεις, άμεσες αλλά και μακροπρόθεσμες, μπορεί να έχει τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, η αδυναμία επιτέλεσης του πένθους, με όλο το τελετουργικό που επιβάλλει η κουλτούρα της κοινωνίας την οποία ανήκει ο νεκρός ; Ποιά η λειτουργία του πένθους στις προνεωτερικές, στις παραδοσιακές κοινωνίες ; Και τί σημαίνει ο αποκλεισμός του νεκρού και του θανάτου από τη ζωή των ανθρώπων στις κοινωνίες της αστικής νεωτερικότητας ; Τί γίνεται με το αδύνατο πένθος για τους νεκρούς της πανδημίας, τους ανθρώπους που πεθαίνουν ολομόναχοι σε συνθήκες καραντίνας και ενταφιάζονται χωρίς το επικήδειο τελετουργικό, κλεισμένοι σε σφραγισμένα φέρετρα σε ομαδικούς τάφους ; Τί μπορεί να σημαίνουν για τον πολιτισμό μας οι κρύπτες αυτών των νεκρών, εγκιβωτισμένες μέσα στους ζωντανούς ; Το πένθος και τα ταφικά έθιμα είναι όρος της κοινωνικής ζωής, μέρος του κοινωνικού δεσμού...