Ἑξήντα χρόνια τελευταῖο θρανίο

Τρεῖς γάμοι ἀπὸ διαφορετικὲς κοινωνικὲς ἀφετηρίες σημαδεύονται ἀπὸ ἀνατροπὲς μὲ ἀπροσδόκητες ἐξελίξεις. Τοὺς διατρέχουν τρεῖς εἰκοσαετίες, ἀπὸ τὸ 1960 μὲ τὸ διήγημα τοῦ Ἀριστοτέλη Κουρτίδη στὸ ἀναγνωστικὸ τῆς Ε΄ δημοτικοῦ ἕως τὸ 2020, ὅταν τελεία καὶ παύλα σφραγίζονται ἀπὸ τὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Τὸ μυθιστόρημα ἕλκεται ἀπὸ τὴν Ἱστορία καὶ ἡ ἀφήγηση ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν περιρρέουσα πραγματικότητα. Οἱ ἥρωες, νεαροὶ τὸ 1960, γέροντες τὸ 2020 καὶ τὰ παιδιά τους ποὺ παίρνουν ἐνδιάμεσα τὴ σκυτάλη εἶναι τὰ δρῶντα πρόσωπα τῶν περιπετειῶν τὰ ὁποῖα κατ’ ἀνάγκη ἀναμετρῶνται μὲ τὴ μοίρα τους. Μιὰ συγγραφέας μέσα ἀπὸ πολυεπίπεδη διαδικασία τοὺς ἐντάσσει στὴ διαδοχὴ τῶν γεγονότων, παρακολουθεῖ τὴν ἀλληλεπίδραση μεταξύ τους καὶ ἀναζητᾶ τὸ ἀποτύπωμά της στὴν ψυχοσύνθεση καὶ τὴν ἰσορροπία τους. Παράλληλα, καθὼς ἐμπλέκει στὶς ἀφηγήσεις της σὰν σὲ ἐνδοσκοπικὴ ἀνάλυση τὴ σχέση μας μὲ τὰ βιβλία, ἀνιχνεύει πειστήρια διερευνῶντας κάποιες ἀθέατες πλευρὲς τοῦ κόσμου τους. Ὡς μαθήτρια ρεμβάζει διαβάζοντας καὶ κάποτε ἀποφασίζει νὰ ἀποτυπώσει ἱστορίες γράφοντας βιβλία. Πόθεν προέρχεται ἡ ἀνάγκη μας γι’αὐτά, πῶς συμβαίνει καὶ πηγαινοερχόμαστε ἀπὸ τὴ θέση τοῦ διδασκομένου σὲ ἐκείνην τοῦ δασκάλου; Αὐτό μένει στὸν ἀναγνώστη νὰ τὸ ἀνακαλύψει.