Συμπαντικές Διαδρομές

Ο Τσίτσος είναι ένα μικρό αυγό με μεγάλα όνειρα για την ημέρα του Πάσχα...

Σε ένα δάσος γεμάτο φως, βροχή και μυστικά, ο Βίκτωρ, ένα μικροσκοπικό σκαθαράκι, ξεκινά το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής του...

Η «Άβυσσος Εντός» δεν μιλά για σκοτάδι· μιλά μέσα από αυτό Κάθε ποίημα ανοίγει μια θύρα στο βάθος του εαυτού, εκεί όπου οι φωνές και οι σκιές συγκρούονται, σιωπούν και ξαναγεννιούνται ως φως Είναι μια διαδρομή από τη διάλυση στη μνήμη, από τον φόβο στην αποδοχή, μια τελετουργία λύτρωσης για όσους τολμούν να κοιτάξουν το κενό κατάματα και να αγαπήσουν τα κομμάτια τους Μέσα σε αυτές τις σελίδες, η άβυσσος δεν είναι τέλος· είναι καθρέφτης, δρόμος, φλόγα Η άβυσσος δεν είναι φόβος, είναι το βλέμμα που σε κοιτάζει...

In the aftermath of a sacred and devastating love, only a permanent winter remains, left to reside in the cold ashes of remembrance...

Μια ιστορία έρωτα, σκοταδιού και αρχαίων μυστηρίων...

Ένα ξεθωριασμένο κουτί...

Μια αναφορά στην μοναξιά μέσα από δύο αντικρουόμενους χαρακτήρες που προσδοκούσαν να ζήσουν το αντίθετο από αυτό που βίωναν, νομίζοντας ότι εκεί κατοικεί η πραγματική τους ευτυχία...

Για τον δεκάχρονο Νέστορα, ο κόσμος ήταν απλός: υπήρχε εκείνος και ο Λόκι, ο καλύτερός του φίλος -ένας άσπρος γάτος με υπέροχα μπλε μάτια...

Σε αυτές τις σελίδες δεν γράφεται απλώς ποίηση...

Υπάρχουν λέξεις που δεν γράφονται...

Χιλιάδες χρόνια μετά το μεγάλο κατακλυσμό, που σήμανε το τέλος της χρυσής εποχής του πολιτισμού, η ανθρωπότητα ανασυντάσσεται και τα έθνη της προσπαθούν να ορθοποδήσουν, χωρισμένα σε βασίλεια, σε όλη την Ευρώπη...

Περιμένοντας την ελευθερία...

Δεν είναι οι πέτρες του...

Ένα ατύχημα στην πιο κρίσιμη στιγμή...

«Θέλω να μου φτιάξετε έναν ήλιο ζωντανό σαν τον ήλιο,» ζήτησε η όμορφη βασίλισσα κι αυτό είναι το μόνο που μπορεί να γιατρέψει την πολιτεία από την σιωπή...