Στη “σκιά του ουρανού” εκτυλίσσονται οι πράξεις μίας αιωρούμενης σκηνογραφίας, μιας εναλλαγής αιθερικών δρομολογίων από τη γη στη σελήνη, από το φως στο σκοτάδι, από τη ζωή στο θάνατο, από την αγάπη στη μοναξιά, από τη φυγή στο όνειρο...

Στη μέση μιας μέρας, είδα ανθρώπους να περπατούν πάνω κάτω σε έναν δρόμο και ένα παιδί που γελούσε, σαν κέρινο ομοίωμα...

Τα μελαγχολικά αυτά ποιήματα με δόσεις σουρεαλισμού, μας υπενθυμίζουν την ματαιότητα των πάντων, η οποία , ακόμα υφίσταται στις μέρες μας....