Σπυράτου Άννα

ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΧΩΜΑ Όταν στη χούφτα μού ’κλεισαν της μοίρας μου το πάσο, δραπέτευσα απ’ την κούνια μου· καβάλα στα τακούνια μου απέναντι θα φτάσω...

Στη γλώσσα, φτιάχνω κάλυκες γι’ άγνωστες γεύσεις και μία στρόφιγγα στη βάση στο κρανίο ν’ αποχετεύει το περίσσευμα της σκέψης...