45 κι ακόμα μετράω

Υπάρχουν άνθρωποι που σε αντιμετωπίζουν σαν διαμέρισμα με προοπτική. Δεν έρχονται με εντολές. Έρχονται με βελτιώσεις. «Είσαι υπέροχη, αλλά…». Κι αυτό το «αλλά» είναι η πρώτη τρύπα στον τοίχο. Υπάρχουν λέξεις που λέγονται από συνήθεια. Το «Ελήφθη». Το «καλά είμαι, τρέχω». Το «δεν πειράζει» σε μια σαλάτα που δεν παρήγγειλες ποτέ. Υπάρχουν σπίτια όπου τα κρυστάλλινα ποτήρια περιμένουν σαράντα χρόνια μια περίσταση αρκετά σημαντική, για να βγουν από τη βιτρίνα. Και γυναίκες που κάνουν το ίδιο. Και υπάρχει μια στιγμή, στις δύο και δεκατέσσερις το πρωί, στο κρύο πλακάκι μιας κουζίνας στην Αθήνα, που μια γυναίκα στα σαράντα πέντε αρχίζει το μέτρημα. Όχι των μεγάλων. Των μικρών. Των «όχι» που έγιναν «ναι». Το «45 κι ακόμα μετράω» δεν είναι ιστορία θεραπείας. Δεν έχει βήματα. Δεν υπόσχεται μεταμορφώσεις. Είναι μικρές απογραφές μιας γυναίκας που κοιτά επιτέλους τη ζωή χωρίς φίλτρα και μαθαίνει ν’ αγαπάει την πιο τσαλακωμένη εκδοχή του εαυτού της.