Στην παγωμένη στέπα της Ρωσίας, εκεί όπου ο ουρανός αγγίζει τη γη, γεννιέται ένα παιδί με μάτια καθαρά σαν το φως και ψυχή που διψά για τον Θεό. Ο Ιωάννης μεγαλώνει με λιτότητα και προσευχή, ώσπου, στα δεκαεπτά του, οδηγείται αιχμάλωτος στο Προκόπι της Καππαδοκίας. Εκεί, ο στάβλος του αγά, χωρίς στέγη ελπίδας, μα γεμάτος ουρανό, γίνεται το ταπεινό του καταφύγιο. Το άχυρο προσκυνητάρι. Κάθε νύχτα, προσευχή. Κάθε ανάσα, ύμνος. Κάθε σιωπή, θαύμα. Δεν λύγισε. Δεν πικράθηκε. Δεν ζήτησε τίποτα. Με κουρέλια στα γόνατα και φλόγα στα χείλη, έκανε το σκοτάδι φως. Και έφυγε όπως έζησε: ήσυχα, άγια, ευλογημένα. Μα δεν έσβησε. Ο λόγος του, η παρουσία του, η Χάρη του, τα αναρίθμητα θαύματά του. Όλοι γίνονται μάρτυρες του ανέλπιστου. Από την Καππαδοκία στην Εύβοια, από τον πόνο στην ελπίδα. Η ψυχή του Αγίου Ιωάννη περνά στις καρδιές των πιστών, δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Ανήκει σε όσους ποθούν φως. Και σε όσους τολμούν να ελπίζουν.