Αγκέραμος

Στις ψηλές κορφές του Ψηλορείτη, εκεί όπου το χιόνι κρουσταλλιάζει, γεννιέται ο Αγκέραμος. Μία βουβή σταγόνα ξεκινά το ταξίδι της· κατηφορίζει στις πλαγιές, γίνεται νερό, αναγεννά τη φύση, ξυπνά το άνθος της ψυχής. Μέσα στους στίχους αυτού του βιβλίου, συναντιούνται η φύση και ο άνθρωπος, ο έρωτας και η απώλεια, ο νόστος και η μνήμη, η αναγέννηση και η εσωτερική αναζήτηση. Η βαθιά κρητική ψυχή συνομιλεί με τον χρόνο μέσα από βιώματα, θύμησες και μυθικές αθιβολές. Ο δεκαπεντασύλλαβος γίνεται το νήμα που ενώνει το παλιό με το καινούργιο και η μαντινάδα, όπως γεννήθηκε μέσα στους αιώνες στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, κρατά ακόμη τη δύναμη να εκφράζει όσα αλλάζουν, αλλά και όσα μένουν αναλλοίωτα στο χρόνο. Η ψυχική σπείρα ταξιδεύει κυκλοτερώς μέσα από τις τέσσερις εποχές: τον χειμώνα και την άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Από τις ρίζες της κρητικής παράδοσης ως τον κόσμο του μύθου και της αρχαίας ελληνικής σκέψης, οι ρίμες ανθολογούν εκείνη τη βαθύτερη αρμονία που ενώνει τον άνθρωπο με τον ψυχισμό του και με τον κόσμο γύρω του. «Τ’ αγκέραμου η παγωνιά, δροσοσταλίδας μοιάζει, που ‘πα στσ’ ανθούς τση σκέψης μου, σαν ηλιαχτίδα μοιάζει.»