Αλγόριθμος αλμύρας και αίματος

Δεν υπάρχει ανάγκη να επιστρέψει κανείς σε παλιές μνήμες, ούτε να διασχίσει αρχεία και κληρονομημένα τοπία σκέψεων για να συναντήσει την ποίηση. Δεν κατοικεί μόνο στο παρελθόν· δεν φυλάσσεται σε λέξεις που ειπώθηκαν. Υπάρχει ήδη εδώ, παρούσα, σαν μια υπόγεια αναπνοή που διατρέχει τον κόσμο και συγκεντρώνεται εκεί όπου η σκέψη τολμά να αισθανθεί. Ο ποιητικός λόγος δεν είναι κατασκευή· είναι αποκάλυψη. Αναβλύζει όπως το νερό από μια αθέατη πηγή, καθαρός, πηγαίος, αδιαπραγμάτευτος. Και μέσα στην αδιάκοπη κίνησή του, ενώνει ό,τι μοιάζει ασύνδετο: το εφήμερο με το διαρκές, το ανθρώπινο με το άρρητο. Μια σύζευξη που θυμίζει υμέναιο - όχι ως τελετή, αλλά ως μυστική συμφωνία ανάμεσα στην αγάπη και την ομορφιά, εκεί όπου το βλέμμα μαθαίνει να βλέπει ξανά. Αν σταθείς και αφουγκραστείς, θα τη συναντήσεις παντού. Σε κάθε πέτρα που κρατά τη θερμότητα του ήλιου, σε κάθε σοκάκι που στενεύει για να χωρέσει τις σκιές, σε κάθε πεζούλι που ακουμπά το βλέμμα στο απέναντι φως. Εκεί, μέσα στα φθαρμένα και ταπεινά, αναδύεται ένα αυτοσχέδιο ρημαδιό - κι όμως, μέσα στην ερείπωσή του, επιμένει κάτι κλασικό, κάτι που αντιστέκεται στη λήθη. Δεν έχει σημασία αν θα αναγνωριστεί ή αν θα μείνει αφανές. Η αναγνώριση ανήκει στον χρόνο· η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού. Ό,τι γεννιέται αληθινά, βρίσκει πάντα τον τρόπο να υπάρξει - έστω και σιωπηλά. Οι μορφές αλλάζουν, τα ονόματα ξεθωριάζουν, μα το αποτύπωμα παραμένει. Η ποίηση δεν ζητά επιβεβαίωση. Είναι τρόπος να υπάρχεις μέσα στον κόσμο, και ταυτόχρονα να τον υπερβαίνεις. Είναι η στιγμή που το ορατό ανοίγει και αφήνει να φανεί το βάθος του. Και γι’ αυτό, η ποίηση δεν έπαψε ποτέ να είναι εδώ. Σαν χαμηλός, επίμονος ψίθυρος, που, όποιος τον ακούσει, γίνεται τραγούδι.