Άμβυξ ονείρων

Τὸ σπίτι πλημμύρισε μνῆμες Τὸ σπίτι πλημμύρισε μνῆμες τόσες, ποὺ στενάζουν οἱ καντουνάδες καὶ τρέμουν τὴν περίπτωση τῆς λήθης, θά ’λεγα τοῦ λάθους τῶν ἐπιγόνων νὰ ζητοῦν ἐπίμονα τὶς διορθώσεις τῶν πιθανοτήτων νὰ ἦταν ἀλλιῶς τὰ πράγματα. Τί τὰ θές, ὑποτονθορύζουν μνησίκακα καὶ μασοῦν τὰ ἐνυπάρχοντα, φτύνοντας τὸ κουκούτσι, ποὺ θὰ μποροῦσε βασιλικὴ δρῦς νὰ γίνει. Τί τὰ θές, ὑποτονθορύζουν καὶ ἀστραφτεροὶ διανύουν τὴν ἐθνική καβάλα στὸν Πήγασο τῆς ἀφροσύνης καὶ ὠρύονται οἱ ἐξατμίσεις μὲ βγαλμένο σιγαστήρα καὶ τὴν ὕβριν ἐπὶ θύραις. Τὸ σπίτι πλημμύρισε μνῆμες. Ρέουν ἀσυγκράτητα στὶς πλάκες τῆς αὐλῆς ποὺ τὶς καταπίνουν γεμᾶτες χολὴ καὶ παράπονο. Τί τὰ θές… Μνῆμες… 28.2.’24