ΑΝ[ΝΑ] Μη με κοιτάς, είμαι από ξύλο κι από φως που επέστρεψε στα παιδικά σου χρόνια γαλάζιο που λιγόστεψε γιατί θυμάται, μη με ρωτάς, ξεχνάω τα σώματα, τα ονόματα τά ’σβησε ο αέρας, πάντα φυσάει σε τούτη την ακτή μα πώς να ξεπλύνει η αλμυρή βροχή τις τύψεις του καιρού, σκουριές στ’ αγκίστρια, τα κουπιά σπασμένα πλάι στo νερό. Ό,τι θυμάσαι, όμως, είναι εδώ αυτή η ροή σαν κύκλος σε ειρωνεύεται δες την θάλασσα τα ίδια κύματα θα σε διασχίζουν πάντα κι η άγκυρα που αναζητάς βυθίστηκε στον ουρανό.