Αρχύτας

Η Κύπρος, «Η Νήσος των Αγίων», δέχεται σήμερα εδαφική συρρίκνωση από την Ανατολή και πνευματική συρρίκνωση από τη Δύση...

«Τη Ρωμιοσύνη σκέπει την από ψηλά ο Θεός μου...

Ο Κύπριος ποιητής Άγις Χαραλαμπίδης –της γλαφυρής γραφής και του λυρικού λόγου σε προηγούμενα έργα του– με εντυπωσιάζει αυτή τη φορά καθώς ρίχνει τα βέλη του σε Υπεύθυνους που δεν έχουν σχέση με την Ευθύνη, ή όσους θέλουν να υπηρετούνται μα δε νυπηρετούν (τα παλάτια τους αφιλόξενα), ή ρίχνουν τον άνθρωπο απροστάτευτο ή ενεργούν μετά την καταστροφή, ενώ κάποιους απογυμνώνει (εωσφόροι με αγγελικά πρόσωπα)...

Η ποιητική συλλογή «Άνθρωπος – Στοχασμοί και Αποχρώσεις – 180 χαϊκού» έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο και την αέναη προσπάθειά του να νοηματοδοτήσει τη ζωή του...

Το βιβλίο είναι ο φίλος μας...

Τρεις ώρες μου πήρε να ρουφήξω το κείμενο της Άννας Τενέζη, όπως η διψασμένη γη τη βροχή...

Ο τίτλος του βιβλίου της Ιφιγένειας Μετόχη, «Θαλασσινές πινελιές», αποκωδικοποιεί τις δύο αγάπες της, τη θάλασσα, σύμβολο ελευθερίας και την τέχνη, μια που εκτός απ’ τη λογοτεχνία ασχολείται με τη ζωγραφική, το κόσμημα, την αργυροχρυσοχοΐα...

Να πώς απάντησε ο στρατηγός Μακρυγιάννης στον Γάλλο ναύαρχο ∆εριγνύ πριν την κρίσιμη μάχη των Μύλων: Τοῦ λέγω, εἶναι ἀδύνατες οἱ θέσες κ΄΄ ἐμεῖς, ὅμως εἶναι δυνατὸς ὁ Θεὸς ὁποῦ μας προστατεύει· καὶ θὰ δείξωμεν τὴν τύχη μας σ΄΄ αὐτὲς τῆς θέσες τῆς ἀδύνατες...

Ο εμβριθής μελετητής και λογοτέχνης Κώστας Κατσώνης, μέσα από τα μικρά δοκίμια του βιβλίου του «Περί Πανδημίας και άλλων...

Γιατί άραγε λείπει από τον άνθρωπο η ταπεινοφροσύνη; Η απάντηση είναι απλή: Γιατί, του λείπει η αυτογνωσία...

Μου δημιουργεί ευχάριστη έκπληξη που μια νεαρή και ταλαντούχα Κύπρια ποιήτρια, η Κωνσταντία Φιλίππου, εκτός από τα ποιήματα Της ποιητικής, Της επίκαιρης στιγμής, Των εποχών και Της γης, εκφέρει φωνή για πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Κύπρο, για περιπέτειες και μελλοντικές συνέπειες ευρύτερα...

Η πατρίδα μας είναι γεμάτη αρχαιολογικά μνημεία, πολλά από αυτά όμως είναι τελείως άγνωστα, παρότι κάποια από αυτά βρίσκονται στο κέντρο των Αθηνών...

Με το ιστορικό του Αφήγημα ο Κύπριος λογοτέχνης Γιώργος Πετούσης τολμά και μας ταξιδεύει στα παιδικά και νεανικά του χρόνια...

Για να θεμελιωθεί το μέλλον, χρειάζεται να χτίσουμε δοκάρια στο παρόν...

Πολύ συχνά εμείς «οι χριστιανοί» όταν αντιμετωπίζουμε ανθρώπους που αρνούνται ή αμφιβάλλουν για την Ανάσταση του Χριστού τους βομβαρδίζουμε με διαλεκτικά πυροτεχνήματα χωρίς να υποπτευόμαστε πόσο είμαστε, όταν το κάνουμε αυτό, κύμβαλα αλαλάζοντα, χωρίς να υποπτευόμαστε ακόμη ότι αυτό που τους παρουσιάζουμε ως τον αναστημένο Χριστό δεν είναι παρά ένα αξιοθρήνητο διανοητικό σχήμα, ένα παιδικό δημιούργημα της φαντασίας μας, ένα θλιβερό είδωλο, γιατί τον πραγματικό Χριστό δεν τον έχουμε δει, και δεν τον έχουμε δει γιατί δεν έχουμε κοιτάξει ποτέ βαθιά στα μάτια το συνάνθρωπό μας...