Ας μη λυθεί το αίνιγμα λοιπόν

ΣΤΗ ΝΕΑ της ποιητική συλλογή η Κορίνα Καλούδη κινείται ανάμεσα στην προσωπική μνήμη, την απώλεια, τον έρωτα και την επιθυμία, αλλά και σε εκείνη τη βαθύτερη περιοχή όπου η πραγματικότητα μεταμορφώνεται σε αίνιγμα. Με λόγο λιτό και κοφτό, υπαινικτικό και συχνά ονειρικό, μεταμορφώνει απρόσμενα το οικείο, ενώ παράλληλα συνομιλεί με τη ζωγραφική, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία και τη μουσική, αφήνοντας τους διακειμενικούς απόηχους να οδηγούν σε μια δεύτερη, αθέατη πραγματικότητα. Από το σώμα και την αγάπη ως τον φόβο, τον θάνατο και την αναζήτηση μιας άλλης μορφής φωτός, τα ποιήματα της συλλογής μοιάζουν να διασχίζουν διαρκώς το όριο ανάμεσα στο ορατό και το άρρητο. Κεντρική τους χειρονομία είναι ίσως η άρνηση μιας οριστικής απάντησης: Το αίνιγμα παραμένει ανοιχτό για να εξακολουθεί να το φωτίζει η ποίηση. * * * ΝΑ ΤΟ ΔΩ Είναι ανάγκη να βρεθεί ένας θεός Και να κρατάει στο χέρι του το θαύμα Να το δω Και θα πεθάνουν τα θηρία Από αγάπη Όχι Δεν θα πεθάνουνε Κανείς δεν θα πεθάνει Θα νιώσουν, θα σωπάσουν, θα μερώσουν Θ'' αλλάξουνε, θα δουν αυτό που βλέπω Και τ'' άγρια θα γίνουν τρυφερά Κανείς δεν θα πεθάνει απ'' την αγάπη