Η μεταμφίεση της προσφυγικής κίνησης σε ζήτημα «ασφάλειας», η υποβάθμιση της διεθνούς προστασίας σε έκτακτη και ιδιωτικοποιημένη ανθρωπιστική ανακούφιση και η ανάθεση της υποδοχής αιτούντων άσυλο σε «τρίτες» χώρες συγκροτούν, την τελευταία δεκαετία, μια συνεκτική στρατηγική αποτροπής. Κομβική στιγμή αυτής της πορείας υπήρξε η Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας. Μέσα από μια πολιτική συμφωνία χωρίς νομική ισχύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκλώβισε χιλιάδες ανθρώπους σε καθεστώς παρατεταμένης αναμονής, σε δομές «έκτακτης ανάγκης» αποκομμένες από τον αστικό ιστό και το ευρωπαϊκό «κέντρο». Η Κοινή Δήλωση επιτάχυνε και εδραίωσε έναν «ασφαλειοποιημένο ανθρωπισμό»: μια εκδοχή κοινωνικής πολιτικής που υψώνει τείχη στα σύνορα και, ταυτόχρονα, παρέχει κατακερματισμένη και υπολειμματική ανθρωπιστική βοήθεια για την παυσίπονη διαχείριση των συνεπειών. Δέκα χρόνια μετά, ο συλλογικός αυτός τόμος αποτιμά τις επιπτώσεις αυτής της «αντι-κοινωνικής» πολιτικής στην Ελλάδα. Αναδεικνύει τα θεσμικά αδιέξοδα, τις κοινωνικές ανισότητες που παγιώθηκαν, αλλά και τις αντιστάσεις και τις δυνατότητες διαμόρφωσης ενός εναλλακτικού παραδείγματος με επίκεντρο την αλληλεγγύη και τα δικαιώματα.