Σε μια αυλή σ’ ένα νησί, εκεί όπου το καθημερινό μοιάζει να συνυπάρχει με το υπερβατικό, η Ισμήνη, ο Ανδρέας και η Χριστίνα –μια οικογένεια που έσπασε αλλά ακόμα δένεται από μνήμες, πένθος και ενοχές– έρχονται αντιμέτωποι με τον θάνατο ενός ξένου κοριτσιού. Κι όταν εμφανίζεται το ασπαράχι, ένα «χόρτο του Παραδείσου» που, σύμφωνα με τον θρύλο, φυτρώνει μία φορά κάθε είκοσι χρόνια, η πιθανότητα του θαύματος γίνεται πειρασμός, δοκιμασία και τίμημα. Πόσο εύκολα κλείνουμε τα μάτια στον πόνο του άλλου; Τι σημαίνει να πιστεύεις; Υπάρχει θαύμα και, αν υπάρχει, τι ζητά σε αντάλλαγμα;